ÇIKARIN VİCDANLARINIZI CEPLERİNİZDEN - NAMİ TEMELTAŞ - Batman Sonsöz Gazetesi
Lütfen bekleyin..

NAMİ TEMELTAŞ

ÇIKARIN VİCDANLARINIZI CEPLERİNİZDEN

27 Ocak 2016, 15:49 - Okunma: 2649

Müzikle büyüyen çocuklar

Ağıtla büyüyenlerden ayrıldı

Bölündük

Sokağa çıkma yasaklarının başlangıç günlerinde duyduğumuz ilk ölümlerde öfkeyle acımız birbirine girmiş, ağlamaklı çığlıklarımızla gökyüzünü kaplamıştık.

Üzerinden aylar geçti.

En uzun sokağa çıkma yasaklarının uygulandığı Cizre ve Sur ilçelerinde yasaklar devam ediyor, ölümler de...

“Cizre’de iki çocuk daha…”

“Yaralı genç iki gündür ambulans bekliyor…”

“Dört gündür yaralı halde ambulans bekleyen genç, öldü…”

Aldığımız haberler, duyduğumuz ölümler karşısında hangi duygularımızla tepki vereceğimizi, hangi duygularımızı serbest bırakacağımızı şaşırdık.

Aynı gökyüzü altında yaşadığımız ve her gün “kardeşim” diyenlerin emri ve uygulamalarıyla, aynı gökyüzünün altında, bir tarafta rahat yataklar varken diğer tarafta acı var, ağıt var, gözyaşı var, yıkım var…

Bugünü bize emanet edip yarını bizden isteyecek olan çocuklarımız, ham meyvelerimiz, umutlarımız, geleceğimiz, teker teker yok ediliyor, tetikleri düşüren vicdansız parmakların gizli yüzlerince. Nasıl bir vicdan, nasıl bir insanlıktır, anlamak mümkün değil.

“O çocukların ölümüne neden olanların, çocukları hedef alıp tetik düşürenlerin kendi çocukları var mıdır?” diye düşünüyorum...

“Tetik düşürdüğünde namluyu terk eden merminin dönerek ve hızla gidip, körpecik bedene acımasızca saplandığını, etini paramparça ettiğini, kanını döktüğünü, acıttığını, içindeki yaşam ışığını söndürdüğünü düşünür mü?” diye düşünüyorum.

“Kendisine verilen hedefler içerisinde çocuklar, siviller, analar var mıdır?” diye düşünüyorum.

“Hedef belirleyen, görev emri veren ve yöneten yetkililer, amirler, yapılan her operasyon sonrası ölen çocukların hüzünlü bakan gözlerini, soğuk bedenlerini düşünüyorlar mıdır?” diye düşünüyorum.

Görev sonrası evlerine gidip kendi çocuklarına baktıklarında, okşadıklarında, sevdiklerinde, sarıldıklarında ölen çocuklar akıllarına geliyor mudur?

Aynı sonu kendi çocukları yaşasalar ne hissederler, nasıl davranırlar, canları acır mı? 

Aynı koşullarda kendi ailesi, kendisi, kardeşleri, yakınları yaşasaydı ne hissederlerdi, diye düşünüyorum...

Oyunlar oynaması gereken, okula gitmesi, arkadaşlarıyla şakalaşması, şeker yemesi gereken çocuklarımızın hayatlarını karartanlar, sebep olanlar, emir verenler, yetki verenler, destekleyip alkışlayanlar, hepinize soruyorum;

Empati yapmanız açısından.

Sizin çocuğunuzu birileri hedef gözeterek tetik düşürüp öldürseydi ne hissederdiniz?

Hissedeceğiniz onulmaz bir acıysa, bu acıyı neden başkalarına yaşatıyorsunuz?

Sadece size görev verildiği için mi?

İçinize yerleştirilen kin ve nefret tohumlarının da etkisi var mı?

Bir anayı nasıl vurur, sokakta yedi gün bekletirsiniz?

Hangi kin ve öfke sizlere, birini öldürdükten sonra araç arkasına bağlayarak sürükleme zevkini veriyor?

Hangi vicdani ve insani duygularla yapıyorsunuz?

Bir gün mutlaka gelecek olan barış sonrasında çocuklarını öldürdüğünüz ailelerin, anne ve babaların gözlerine nasıl bakacaksınız?

Onu da geçtim. İnançlarınız vardır mutlaka. İnançlarınız çerçevesinde, öldükten sonra, yaptıklarınızın hesabını nasıl vereceksiniz? Oralarda sizleri sorguya çekecek olanlar bizler gibi her şeye inanan, kanan, boyun eğenlerden değil, bilirsiniz.

Ne yalan geçermiş orada ne de kandırma…

Burada yapacağını yaptın, öldürdün, kırdın, yıktın, yaktın, gücün vardı, desteğin vardı, koruman vardı sana kaldı.

Ya inandığın öteki dünyada, sorguya gittiğinde ne yapacaksın?

Bu kısım inançlarınızla sizin aranızda...

Ben buradaki adalet kısmından bakıyorum.

İnsan vicdanı ve değerleri açısından bakıyorum.

Vicdanınızı arka cebinizdeki cüzdanlarınızdan çıkarın ve olması gereken yere koyun artık.

Yoklayın insani değerlerinizi.

Nasıl çıktınız insanlıktan?

Vicdanı olup insani değerlerine sahip çıkan hiç kimse, o tatlı, gülen gözleriyle masumca bakan körpecik bedenleriyle melekten farksız çocukları öldüremez. Mümkün değil.

İnsanın, insanım diyebilenlerin böyle bir şeyi yapabileceğine inanmıyorum, inanmak istemiyorum.

Yarın pişmanlık duyacağınız, pişman olduğunuzu söyleyeceğiniz, kendinizden nefret edeceğiniz bir şey yapmayın.

Sizi affedecek kimseler kalmayabilir.

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
79 gün önce
93 gün önce
211 gün önce
219 gün önce
242 gün önce
296 gün önce
464 gün önce
477 gün önce
485 gün önce
596 gün önce
628 gün önce
677 gün önce
736 gün önce
760 gün önce
778 gün önce
783 gün önce
820 gün önce
824 gün önce
844 gün önce
845 gün önce
858 gün önce
865 gün önce
868 gün önce
873 gün önce
876 gün önce
879 gün önce
881 gün önce
886 gün önce
893 gün önce
894 gün önce
895 gün önce
897 gün önce
900 gün önce
904 gün önce
918 gün önce
919 gün önce
925 gün önce
943 gün önce
950 gün önce
951 gün önce
953 gün önce
954 gün önce
956 gün önce
957 gün önce
958 gün önce
959 gün önce
960 gün önce
963 gün önce
970 gün önce
971 gün önce
972 gün önce
974 gün önce
981 gün önce
984 gün önce
985 gün önce
988 gün önce

BELEDİYE ÇALIŞMALARINDAN MEMNUN MUSUNUZ?
sanalbasin.com üyesidir

bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=