Lütfen bekleyin..

NAMİ TEMELTAŞ

AFFETMEDİM, AFFETMİYORUM, AFFETMEYECEĞİM

05 Şubat 2016, 16:40 - Okunma: 2667

Adım Taybet İnan. Elli yedi yaşındayım. Silopi nüfusuna kayıtlıyım. Kimliğimde yazmasa kökenim, anam, babam Kürt. Kürt olmayı ben istemedim, Huda (Allah) öyle yarattı.  Ben de sevdim Kürt olmayı. Ama zordu Kürt olmak. Bir de kadın olmak. Çok zordu.

On bir çocuk doğurdum, ah demedim/diyemedim. Desem de kimseler dinlemezdi. On bir çocuk ana dedi bana. Hepsine ayrı ayrı kurban olurum.

Hikâyem elli yedi yıl önce başladı ama bir günde, beş saatte, buz gibi taşların üzerinde, kanım boşalırken damarlarımdan, titreyerek bitti.

Aralığın on sekizi. Hava soğuk.

Sokağa çıkma yasağı olalı kaç gün oldu, unuttum. Çocuklarıma bakmaya gitmiştim. İki sokak yukarıda. Dönüş yolundayım. Acele etmem lazım. Daha ekmek yapacağım. Zaten evde bir şey kalmamış. Ekmek de yapmasam hepimiz aç kalırız.

Her taraftan silah sesleri geliyor. Arada bomba sesleri…

Eve de az kalmış. Seslenme mesafesi. Ayağıma bir mermi saplandı önce, acıdı. Tökezledim. Sonra göğsüme saplandı başka bir mermi. Soluğum kesildi. Düştüm yere. Düştüğümle kaldım. Kıpırdayamadım.

Nasıl acıyor, anlatamam. Kıpırdasam yüreğim yerinden çıkacakmış gibi oluyor. Sıkıyorum yumruğumu, acımı kessin diye. Kesilmiyor.  Silah sesleri bir azalıyor, bir çoğalıyor ama hiç kesilmiyor. Az ilerde bağırtılar var. Birisinin sesi bizim herife benziyor. Onu da mı vurdular. Sanki “ah” dedi. “Daye” diye feryat eden küçük kızım. Elimden gelse kalkmaz mıyım, feryat etmesin diye kızım. Kalkamıyor, kıpırdayamıyorum.

Nasıl da geçti elli yedi yıl. On bir doğum. Çocuklarımın tamamı içti sütümü. Sütüm kadar temiz oldu yürekleri.

Hava soğuk. Üzerine düştüğüm taşlar soğuk. Kanım çekiliyor sanki. Merminin deliğinden boşalıyor kanım. İçim üşüyor. Çok ama çok üşüyorum.

Kaç saat oldu? Ne bağırtılar, ağıtlar kesildi ne de silah sesleri. Bir kalkabilsem. Daha ekmek yapılacak. Çocuklar aç. Bu yasaklar ne zaman bitecek? Bu acılar, bu ağıtlar, bu kan ne zaman bitecek. Hava mı karardı? Üşüyorum…

Sonrası…

Sonrasını sonra öğrendim.

Ben vurulup düştüğümde bana doğru koşmuş bizim herif, Halit efendi. O da vurulmuş. Kaçıp bir eve sığınmış. Günlerce orada kalmış garibim. Kaynım Yusuf Efendi de bana doğru gelmeye çalışmış. Onu da vurmuş beni vuran katiller, daha evin avlusundan çıkamadan. O da vurulduğu yerde düşüp kalmış. Onun da yanına kimse gelememiş. Öylece iki gün kalmış vurulduğu yerde. İçindeki kan boşalmış. Damarlarında kan bitmiş. Ölmüş. Onu hem vurmuşlar hem de kanının boşalmasını beklemişler. Kimseyi yanına yanaştırmamışlar.

Tıpkı bana yaptıkları gibi.

Ben beş saat dayanmışım. Beş saat canım çekilmiş soğuk taşın üzerinde. Beş saatte boşalmış kanım, tükenmiş, ölmüşüm.

Neden böyle yaparlar? Neden silahsız, günahsız, ilgisiz birini vururlar? Vururlar da neden ölmesini beklerler? Hiç mi vicdan, insanlık, yürek yoktur bu katillerde? Çoluk çocukları, karıları, ana ve babaları yok mudur? Düşünmezler mi ya kendi başlarına gelse ne yaparlar?

Allah bırakmasın, Allah layıklarını versin…

Sonra yedi gün kalmışım vurulduğum yerde. Yedi gün çocuklarım yatmamış. Yatamamış. Kargalar, köpekler beni yemesin diye nöbete durmuşlar. Çocuklarım. Canlarım.

Nasıl durmuşlar öylece orada?

Nasıl dayanmış yürekleri?

Nasıl da üzülmüşlerdir?

Nasıl sarılırdım onlara, sarıldığımda ta yüreğimin içine koyardım.

Siz üzüldünüz, ağladınız, yüreğiniz acıdı diye acıdı yüreğim, mermi acısından çok…

Yedi günün sonunda, katiller imana mı gelmiş yoksa bıkmışlar mı bilmiyorum, izin vermişler insanlara da beni alıp hastaneye götürmüşler.

Tedavi için değil elbette. Gömülene kadar, kokmayayım diye morgda beklemek için.

On sekiz günde orada beklemişim. Kızım gelmiş beni almak için, vermemişler. Yalvarmış, yakarmış, vermemişler. Sonra kaçırıp bedenimi kimselere haber vermeden gömmüşler.

Çocuklarıma cenazemi alıp son hizmetlerini yapmalarını çok görmüşler.

Katiller.

Benden önce öldürdüğünüz bebeler adına, gençler adına, kadınlar adına, öldürdüğünüz silahsız, günahsız insanlar adına, sizleri, siz katilleri, kurşun sıkanları affetmiyorum.

Benden sonra öldürecekleriniz adına da affetmiyorum.

Sizleri asla affetmedim, etmiyorum, etmeyeceğim.

Siz de gelene kadar burada bekleyeceğim.

Geldiğinizde iki yakanızda olacak bu nasırlı ellerim. Gözlerinizin içine bakarak soracağım, doğurduğum on bir çocuğum ve öldürdüğünüz tüm bebeler adına, on bir kere, on bin kere…

Neden?

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
94 gün önce
102 gün önce
125 gün önce
179 gün önce
347 gün önce
360 gün önce
368 gün önce
479 gün önce
511 gün önce
560 gün önce
619 gün önce
643 gün önce
661 gün önce
666 gün önce
703 gün önce
707 gün önce
727 gün önce
728 gün önce
741 gün önce
748 gün önce
751 gün önce
756 gün önce
759 gün önce
762 gün önce
764 gün önce
769 gün önce
776 gün önce
777 gün önce
778 gün önce
780 gün önce
783 gün önce
787 gün önce
801 gün önce
802 gün önce
808 gün önce
826 gün önce
833 gün önce
834 gün önce
836 gün önce
837 gün önce
839 gün önce
840 gün önce
841 gün önce
842 gün önce
843 gün önce
846 gün önce
853 gün önce
854 gün önce
855 gün önce
857 gün önce
864 gün önce
867 gün önce
868 gün önce
871 gün önce

bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=