Lütfen bekleyin..

AHMET KIZILBULUT

ŞU 5 PİŞMANLIĞI YAŞAMAYIN!

08 Mayıs 2017, 15:59 - Okunma: 2307

Ölüm döşeğindekilere kulak veren hemşire Bronnie Ware, ölüm döşeğindeki hastaların son 12 haftasını geçirdiği  ünitede 8 yıl hastalarla tek tek sohbet etmiş bir hemşire.

Onların ölmeden önce en çok neden pişman olduklarını anlamaya çalışmış.

Bulduklarını büyük bir titizlikle tasnif edip kişisel blogunda paylaşmış.

İlk sene 3 milyondan fazla kişinin okuduğu bu listeyi sonradan “Ölüm Döşeğindekilerin En Büyük 5 Pişmanlığı” adlı kitaba aktarmış.

Bu konunun yoğun ilgi görmesinin anlaşılır bir nedeni listedeki her pişmanlığın hayata dair sarsıcı bir ders olması.

En büyük 5 pişmanlık

Peki neydi ölmeden önce itiraf edilen en büyük pişmanlıklar?

Özetle geçeyim;

Keşke hayallerimden vazgeçmeseydim, aşırı yoğun çalışmasaydım, duygularımı paylaşsaydım, dostlarımla bağımı korusaydım ve mutlu olmayı seçseydim. İsterseniz tek tek açalım bu hayat bilgisi dersini.

Keşke hayallerimden vazgeçmeseydim!

En yaygın pişmanlık ne biliyor musunuz?

Neredeyse ölüm döşeğindeki her hasta şunu söylüyor: “Şimdiki aklım olsaydı kendi hayallerimin peşine daha ısrarla düşerdim!” Hepimizin yaşayacak bir hayatı var.

Kimimiz bu hayatı başkalarının bize biçtiği hedefler için yaşıyoruz.

Kimimiz de kendi yolunu bulmak için sürüden ayrılıyor. Anlaşılan o ki başkalarının hikayesinde figüran olmak en büyük pişmanlık. Saadet kişinin kendi hikayesinin kahramanı olmasında…

Keşke aşırı yoğun çalışmasaydım!

Ölüm döşeğindeki her erkeğin neredeyse altını çizdiği bir nokta var: Çok çalışmak: iş için aile ve dostları ihmâl etmek. Çocuklarının nasıl yetiştiğine şahit olmayan, aileyle geçirilen tatilleri parmakları ile sayan erkekler. Anlaşılan o ki hayatın sonuna gelindiğinde işte elde edilen başarılar, para, prestij pek bir anlam ifade etmiyor. Geriye iş için vazgeçilenlerin pişmanlığı kalıyor.

Keşke duygularımı ifade etme cesaretini gösterseydim!

Gündelik hayatın dayattığı gelenekler ve kurallar içinde çoğu zaman gerçek duygularımızı saklıyoruz.

Sonra da pişman oluyoruz, gerçek duygularımızı ifade etmediğimiz için.

Bu pişmanlığın bizde daha yoğun olduğunu tahmin ediyorum.

Çünkü çok duygusal bir toplumuz- erkeği en çok ağlayan ülkelerden biriyiz!- ama aynı zamanda duygularımızı ifade etme konusunda son derece tutuk bir halimiz var.

Mesela çok ağlıyoruz ama halâ içten bir “Seni seviyoruz” demekte zorlanıyoruz. Siz siz olun sevdiklerinize duygularınızı söylemeyi ertelemeyin.

Keşke dostlarımla bağımı korusaydım!

Çocukluk arkadaşları, ilk gençlik arkadaşları, okul, askerlik, iş arkadaşları...

Mahalleden, apartmandan komşular… Hikayemizin kahramanları. Onlar olmadan bizim de hikayemiz yok. Hayat telaşına kapılıp dostlarını ihmal etmenin pişmanlığı ölüm döşeğindeki en büyük keder.

Keşke kendime mutlu olmak için daha fazla fırsat verseydim!

İncir çekirdeğini doldurmayacak şeylere takarak hayatı kendine zehir edenlerin pişmanlığı. Hep başkalarını mutlu etmek için kendi mutluluğundan feragat etmek.

Değişimden korkarak alışkanlıkların sıkıcı dünyasına kendini hapsetmek.

Ölüm döşeğinde hepsi pişmanlık nedeni. “Keşke biraz daha çok gülseydim, keşke biraz daha çok komiklik yapsaydım” diyen o kadar çok ki.

Unutmayın, Hayat bir seçimdir!

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
19 gün önce
40 gün önce
74 gün önce
103 gün önce
117 gün önce
170 gün önce
187 gün önce
222 gün önce
225 gün önce
BELEDİYE ÇALIŞMALARINDAN MEMNUN MUSUNUZ?
sanalbasin.com üyesidir

bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=