Lütfen bekleyin..

İZZETTİN İÇİN

VE BİR GENCİN FERYADI

10 Ekim 2017, 16:35 - Okunma: 1161

Bir gencin hatıratını okumak ister misiniz?                                                                  

“Ben kendimi hatırlayalı,  yani 6–7 yaşlarından itibaren hep büyükler tarafından birileri bana örnek gösterildi.  Şunun gibi olmalısın... Bunun gibi böyle yapmalısın...

Okula başladım. Yine aynı hikâye... Mutlaka sınıf geçmelisin, bak şunun oğlu, bunun kızı hep takdir veya teşekkür alıyor. Sen niye almıyorsun?                                                                        

Teşvik iyi ama yarış atı gibi değil...                                                                                             İlköğretim böyle geçti. Sıra liseye gelince bu baskı daha da arttı. Son sınıfta dayanılmaz bir hal almıştı.

Artık evde, çevrede,   kısaca her yerde,  sınavlardan başka bir konu yoktu.

Öyle hale geldik ki, sanki sınavı kazanmamak dünyanın sonu olacaktı. Hele anne ve babam için, diğer insanların yanında kazanamamış bir çocuğun babası ve annesi olmak rezaletin ta kendisi olacaktı.

Ama sıkı bir çalışma ve dershane desteğiyle kazandım. Bu kez gurbette 4–5 yıl çileli bir yüksek okul hayatı, maddi sıkıntılar... Bu yılları bilen bilir...

Fakat nasıl olduysa o yıllar da geçmişti. Artık mezun olmuştum ve ben bir mühendis idim.

Bu heyecanla döndüm. Kafamda,  önümdeki yıllarla ilgili büyük hayaller vardı.            

Ancak,  birkaç ay beklediğim ve her yere başvurduğum halde iş bulamıyordum...

Evet,  şöyle mühendislik yapacak, etrafa caka atacak iş bulamıyordum.

Daha sonraki aylarda artık benim de ayaklarım daha iyi yere basıyordu.

Hayatı ve esas gerçekleri tanımaya başlamıştım. Bu arada, gerçek hayatın okulda öğretilemediğini de öğrenmiş oldum.

Artık böyle havalı da değil... Normal bir işi de kabul edebilirdim. Ama maalesef o da görünmüyordu.  İki yıl sonra ise, herhangi bir iş yerinde,   çok az bir ücretle çalışmaya bile razı olacak hale gelmiştim. Yani bir yerde çırak gibi...

Geçen geçti... Askerlik de yaptım. Şimdi yaşım 27’ye dayanıyor

Evlenip bir yuva sahibi olmak artık benim için hayal...

Asgari ücretle bile iş bulmak mümkün olmuyor...

Geçirdiğim yılları hatırlıyorum. Sanki her şeyi unutmuş, sadece ders çalışıyordum. 

Ne hayallerim vardı. Her şeye bunun için katlanmıştım zaten...

Kendi kendime soruyorum... O kadar emek, sıkıntı, yorgunluk, masraf şu anda bulunduğum duruma gelmek için mi idi?

Hayattan hiçbir beklentim kalmadı...

Yine düşünüyorum... Acaba o yıllarda sınavı kazanamayanlar şimdi ne durumdadır?

Benden daha kötü durumda olabilirler mi?

İnanın çok merak ediyorum.

Peki,  hiçbir şey yapmasaydım, şimdiki durumdan daha kötü olabilir miydim?

Bilemiyorum...

Bilen varsa lütfen söylesin...

Gençlerin feryadı bu... Acaba bilen, duyan var mı?

Hey!  Orada kimse yok mu?

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
24 gün önce
68 gün önce
71 gün önce
96 gün önce
99 gün önce
103 gün önce
188 gün önce
195 gün önce
198 gün önce
211 gün önce
222 gün önce
233 gün önce
239 gün önce
265 gün önce
285 gün önce
287 gün önce
313 gün önce
315 gün önce
317 gün önce
385 gün önce
390 gün önce
421 gün önce
450 gün önce
453 gün önce
470 gün önce
477 gün önce
481 gün önce
482 gün önce
498 gün önce
520 gün önce
553 gün önce
554 gün önce
560 gün önce
561 gün önce
590 gün önce
598 gün önce
600 gün önce
620 gün önce
632 gün önce
670 gün önce
721 gün önce

BELEDİYE ÇALIŞMALARINDAN MEMNUN MUSUNUZ?

sanalbasin.com üyesidir

bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=