Lütfen bekleyin..

SENA PARLAR

YAŞAMAK UMRUMUZDADIR

25 Şubat 2020, 13:17 - Okunma: 804

Ruhunun karanlık pencerelerinden sızacak gün ışığını bekliyordu. 
Metruk evler kadar yorgun ve yalnız ela gözleri… 
Gülmeyi unutmuş çehresi… 
Onun ruhum sancıyor dediği şeye doktorlar depresyon diyordu. 
Oysa yaşadıkları, öfkeleri, kaderin cilveleri arasında verdiği yaşam mücadelesi… 
Hayatın soğuk ellerine maruz kalmış ürkek teni, bir ürpertiyle uyandığı acı dolu sabahlar… Hissetmeye mecali kalmamış bedeni.  
Hepsinin karşılığı bu muydu? 
Sayfalara sığdıramadığı hislerini tek bir kelimeye sığdıran herkese kırgındı.
Yaşamaya olması gerekenler manzumesi şekliyle bakan… 
Duygularını zaafiyetmişçesine hor gören yakınlarından… 
Bu hüznü atmalısın diyen sahte suratlardan bıkmıştı. 
Rutubetli binalar neden hep kapıcıların kaderiydi mesela. 
Yaptığın şey, onla alakasız bir olumsuzluğu niye peşinden sürüklerdi? 
Kimdi insana bu zavallı kanıları kaderiymiş gibi algılatan? 
Kimindi bu nobran düzen? 
Öyleydi işte. 
Bir çoğunun kapısından sessizce geçen yitirilmişlikler onun sofrasında en baş köşeye otururdu.
İnsan kendi gücünü ötekinin zafiyetinde keşfetmemeliydi. 
Neyse dedi. 
Bir monolog şeklinde süren konuşmalar en az çevresi kadar yoruyordu onu. 
Bir bankta soluklanmak istedi. 
Her zerresini usulca esir alan güneşe teslim oldu. 
Kapadı gözlerini. 
Bir an bile olsa düşüncelerinden firar etti. 
Hakiki kendiliğe kavuşmak mevcut kendinden kaçmakla mümkün olabilirdi. 
Gördüğü düş cennetti.
İçine çektiği taze reyhan kokusu... 
Bir dosta sarılır gibi sığındığı gökyüzü… 
Yola koyulmuş bir karıncanın yolunu kolaylaştırdı. 
Minnetini hissedercesine gururlandı. 
İnsan olmak her şeye rağmen en kıymetli olandı. İnsanın varlığı pek çok alemin nizamı ve kurtuluşu olabilirdi. 
Elbette önce kendini diriltmekten başlamalıydı. 
Kanayan dizlerine pansuman yapmaktan başlamalı. 
Küstüğü sokaklarla barışmaktan… 
Tüm aşılmış yolların hikâyesinin yola koyulmakla başladığını da biliyordu. 
Varsa bir aşkı ona sahip çıkmak ve özgürce yaşama mücadelesinin onu diri tutacağını da biliyordu. Mutluluğun düşlerinde gizli olduğunu da… 
Öyleyse kalkmalı. 
Yola düşmeli. 
Yolda kalmalı. 
Tekrar kalmalıydı. 
Zira yaşamak umrundaydı.

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
Yazarın Diğer Yazıları
40 gün önce
61 gün önce
117 gün önce
130 gün önce
152 gün önce
164 gün önce
201 gün önce
203 gün önce
206 gün önce
217 gün önce
270 gün önce
273 gün önce
277 gün önce
281 gün önce
284 gün önce
294 gün önce
305 gün önce
323 gün önce
330 gün önce
333 gün önce
334 gün önce
357 gün önce
358 gün önce
402 gün önce
465 gün önce
502 gün önce
553 gün önce
579 gün önce
587 gün önce

bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=