Lütfen bekleyin..

HATİCE TÜRKAN

ANA KUCAĞI GİBİ...

27 Şubat 2015, 15:21 - Okunma: 3727

Efendim, uzun yıllar Adana’da yaşadım. Bulunduğumuz mahallede 1 ya da 2 aile dışında Kürt aile yoktu. Çoğunluğu Türk ve Göçmenlerden oluşan bir mahallede yaşıyorduk.

Evin içinde tek tük Kürtçe konuşmalar haricinde bu dili kullandığımız yer yoktu.

Bilhassa babam, işten eve geldiğinde Kürtçe ile karşılanmak istiyordu.

Bu durum bizde bir alışkanlığa dönüşmüştü. Bu yüzden babama hiçbir zaman “hoş geldin” demedik “bi xeyr hati” diyerek karşılıyorduk kendisini. Hemen ardından “nasılsın’lar, yemekte ne var”lar falan falan... Onlar genelde Türkçe yapılıyordu.

Babam ve annem kendi aralarında Kürtçe konuşurdu bu yüzden gayet iyi anlıyorduk Kürtçeyi. Gel gör ki konuşmaya yeltensek komik birkaç sözcükten başka bir şey çıkmıyordu gırtlağımızdan.

*** Lise eğitimim döneminde babamın memleket ısrarı üzerine Batman’a geldik. Hani Ahmet Kaya diyordu ya “ya bir gün sararsa memleket hasreti” diye... O hasret tutunca insan her şeyi bir kenara bırakıp hasretin son bulacağı mezralara, memlekete doğru yol alıyormuş, ben o yıllarda öğrendim.

Batman’daki hayatıma alışmakta zorluk çektim, ne yalan söyleyeyim. Yabancıydı bütün sokaklar ve insanlar. Ancak zamanla aşka dönüştü Batman.

Sorunları yok muydu, elbette vardı. Hem de yığınla. Lakin sevgiliye duyulan aşk gibidir memleket sevgisi. Eksiklerini görmüyorsun sevince...

Şimdi sorsanız, Batman senin için ne anlam taşıyor diye.

“Ana kucağı gibi” der ve susarım.

Hem komşularımız da gayet iyi insanlardı. Alışmak zor olmadı anlayacağınız.

Onlar Kürtçe sorarken, biz Türkçeyle cevap veriyorduk, tek sorunumuz bu oldu.

İyisi mi Kurdi Der’e gideyim dedim. Hastalığımın teşhisi zaten belliydi, “Kürtçeyi iyi anlıyorum ama konuşamıyorum”

Kurdi Der’de büyük iyi bir eğitim aldım. Hatta sınavlara girip sertifikalarımı bile aldım. Çok süperim diyemesem de eskiye göre daha iyiyim...

*** Şimdi diyeceksiniz ki, nerden esti bunları anlatmak?

“Canım sıkıldı yazmak istedim” demeyeceğim elbette. Zira tüm bunları yazma nedenim, bugüne özel... Yani 21 Şubat Dünya Anadil Günü’ne...

Hani dedim ya, insanın anadili ve memleketi, ana kucağı gibidir diye...

İnsan, ana kucağında bulduğu huzuru, başka hiçbir yerde bulamaz sevgili okur. Bundandır ki, anadili kısıtlanan bütün halklar, ateş üstünde yaşarlar.

Ve bu ateşi söndürmek için kendi dillerinde konuşurlar, kendi dillerinde ağlayıp kendi dillerinde mutlu olurlar. Rüyalarını bile kendi dillerinde görürler.

Anadile getirilen kısıtlamalar ise yanan ateşi körükledikçe körükler...

Halkları anadillerinden koparmayın efendiler. Zira diller, bölmez bir ülkeyi...

Aksine zengin eyler...

  • Bu haberi paylaşın:
UYARI: Konuyla ilgisi bulunmayan, hakaret içeren cümleler veya imalar, inançlara saldırı, şiddete teşvik ve tamamı büyük harfle yazılan yorumlar onaylanmamaktadır.
av. ibrahim halil yalçın
912 gün önce
çok duygulu bir yazı olmuş elinize kolunuza sağlık bizleri anlatmışsınız
Yazarın Diğer Yazıları
49 gün önce
129 gün önce
144 gün önce
150 gün önce
150 gün önce
159 gün önce
173 gün önce
259 gün önce
328 gün önce
345 gün önce
592 gün önce
672 gün önce
676 gün önce
679 gün önce
709 gün önce
810 gün önce
822 gün önce
835 gün önce
937 gün önce
983 gün önce
986 gün önce
994 gün önce
1015 gün önce
1104 gün önce
1169 gün önce
1176 gün önce

bmV0aGFiZXJ5YXppbGltaS5jb20=