Zaman çekilmez acılar biriktiriyor küçük bedenimde

Zaman çekilmez acılar biriktiriyor küçük bedenimde

Her gün ömrümden bir ömür eksildiğini gecenin yalnızlığında soluk verince anlıyordum

Tıpkı yoksulluğun insanın yüzünde derin izler bıraktığı gibi

Tarumar olmuş yüreğimle istişare ederken anladım

Taş duvarlar arasında yüreğimde rengârenk çiçekler açarken

Anladım ki umut sözcüğü kupkuru bir kelimeden ibaret değildi

Anladım ki inanç Kara dağları taş duvarları hatta bir taşın ortasında peryavşan çiçeği açmak gibiydi

Ben koluma umudu takıp yol alırken

Sessiz ve hüzünlü bir yağmur da sessizliğime eşlik ediyordu

Ve yol boyunca bir umut birde hiç söz dinlemeyen gözyaşlarımın yine özgürce başıboş bir şekilde aktığını dudaklarıma süzülürken fark ettim

Zulme uğrayan hayallerime rağmen tebessüm ederek yürüyeceğim menzile doğru umutla

Zümrüd’ü Sabah