Filistin’de yaşanan insanlık dramı, sanatın diliyle bir kez daha görünür kılınıyor. Vahap Aydoğan, son eserinde sadece bir coğrafyanın değil, insanlık vicdanının derinliklerine dokunan bir anlatı sunuyor. Eserde yer alan çatlamış yüzeyler, yıkılmış semboller ve toprak dokusu; hem parçalanmayı hem de unutmamayı seçen bir hafızanın izlerini taşıyor.
Aydoğan’ın eserinde çocuk figürleri, kırık zeminlerin arasından yükseliyor. Her figür, savunmasızlığın bir direniş biçimi olduğunu hatırlatıyor. Sanatçı Aydoğan “Savunmasızlık, en saf direniştir. Küçük bir figürün varlığı, unutmayı reddeden insanın sessiz duruşudur” sözleriyle eserine yüklediği anlamı dile getiriyor.
ÇELİŞKİLERE DE DİKKAT ÇEKİYOR
Aydoğan, eserinde günümüz dünyasındaki çelişkilere de dikkat çekiyor. Çevrede rastgele dağılmış şişeler ve paketler, kaynakların adaletsiz dağılımını simgeliyor. Ancak bu bolluk, yaşanan acıyı bastırmaya yetmiyor. Sanatçı, bu çelişkiden yola çıkarak insanın adalet ve ölçü duygusunu sorgulatıyor. “Sanat, hatırlamanın ihtirasıdır” diyen Aydoğan, estetik diliyle bastırılmış kaygılara biçim verirken “Sessizlik çoğu zaman bastırılmış bir kaygıdır; amacım o kaygıya biçim vermek. Parçalanmış yüzeyler, yalnızca dağılmayı değil, direnç göstermeyi de ifade eder. Estetik, bu çağrıyı evrensel bir dilde konuşur” dedi. Yoksulluk, yıkım ve suskunluk arasında köprü kuran eser, Filistin’in öyküsünü sadece bir toprak mücadelesi olarak değil, hatırlamayı seçmiş tüm insanlık için bir vicdan çağrısı olarak sunuyor.
