Yiğidin hakkı yiğide

"Yiğidin hakkı yiğide" diye bir atasözü var.

Yerli yerinde kullanıldığı zaman çok güzel bir cümle.

İçinde o kadar çok şey barındırır ki.

Aslında her şeyi anlatır.

İşte günümüzde biz bunu kaybettik, artık hak teslim etme zamanı geçti.

Haksız da olsan haksızlığın ispatlansa da haksızlığını kabul etmiyorsun bir kere.

Haksız olan ve hak yiyen dava arkadaşını kolluyorsun ve sahip çıkıyorsun da davadaşlık diyorsun.

Yanlışı doğru olmayanı hak yiyenin savunmak nerede kültürün törenin inancın bir parçası oldu.

Yok öyle bir şey bir kere.

Hak yiyen dava arkadaşınızsa onu görmezden geliyorsunuz.

Adamın yaptığı bütün hataları bütün günahları bir kalemde siliyor ve yanında Omuz Omuza duruyorsunuz.

Hırsızın arsızın namussuzum bekçisi oluyorsunuz.

Bu nasıl bir kafadır.

Bu nasıl bir dengesizliktir.

Bu nasıl bir sapkınlıktır, açıkçası ülkede bunu anlamış değilim.

Sonra bu aymazlığa ülkede kamplaşma var diyorlar antlaşma dedikleri şey hırsızlarını korumak namussuzlarına sahip çıkmak ve hak yiyen adamlara destek olmak.

İnsanın kanı çekiliyor şok oluyorsun da günümüzde hiçbir şeye çok olmuyorsun her şeyi o kadar normalleştirdiler ki ve biz de artık o normalleştirdikleri her şeyi normal hale getirdik ve normal görür olduk ki.

Tabii toplum o buna hazırladılar toprağı üzerinde Mühendislik yaptılar öyle iki günde de olmadı bu işler önce koca bir toplum buna inandırıldı sonra kendi şarkılarını söyletmeye başladılar ve bu inandırılmış bağımlı kılınmış, kamplaşımış toplum onların şarkılarını söylediler.

Şimdi hak yiyicilere diyoruz ki eserinizle gurur duyun bakın toplam şarkınızı söylüyor şimdi mutlu musunuz.

 Çünkü artık hakkın yanında değil yiğidin hakkını teslim eden değil kendi hırsızını kendi ahlaksızını seven ve onu koruyan bir toplum var şimdi beğendiniz mi yaptığınız?