ÇOK YAZIK

Heyecan, stres, sevinç, üzüntü…

Bir maçta yaşanabilecek tüm hisleri bize yaşatan Petrolspor’a söyleyecek bir şey bulamıyorum. Normalde cümleleri arka arkaya, seri bir şekilde dizerim ama bu hafta kalemim de duygularım gibi şaşkın.

Ne yazılır şimdi böyle bir durumda.

Neye üzülelim!

Kaçan iki penaltıya mı?

İki haftada kalibremizde olmayan takımlara bıraktığımız iki puana mı?

Yoksa rakiplerimizin çarpıştığı haftada açamadığımız puan farkına mı?

Evet, yenilmezlik devam ediyor, evet halen lideriz ama evinde de eline fırsatlar geçmişken puanlar kaybetme. İlerleyen haftalarda bu puanları arama! 

Hikayesi ve aksiyonu bol bir daha maç izledik. Kimse grupta sadece üç puanı olan Altınordu’dan böyle bir performans beklemiyordu. Ama önceki yazımda söylemiştim hatırlayın. Takımlar Lidere karşı, dolu tribünler önünde farklı bir motivasyonlaoynuyor. “Madem bu kadar iyiler, neden ligin dibindeler?” düşüncesi yine geçti zihinlerimizden.

Maç genelinde oyunun tüm kontrolü Petrolspor’da olmasına rağmen özellikle ilk yarı bir türlü istediğimiz pozisyonlara giremedik. Son toplarda yanlış tercihler, basit hatalar ve etkisiz vuruşlar izledik. Kaptan Ahmet Kesim’in hatasıyla kalemizde gördüğümüz gol, senaryonun başlangıcı oldu. İlk yarı kapanan takıma gol atamadığımız gibi panikle içeriye atılan hava topları kalecinin kucağında kaldı her defasında.

 İkinci yarı hızlı, etkili ve tempolu başlayıp golü de erken bulmak umutlandırdı. Golden sonra şuursuzca da olsa saldıran Petrolspor, pozisyonlar ve akabinde penaltı buldu. Pozisyonlar kaçar evet ama en kaliteli ayağımız Kubilay, öne geçme fırsatını nasıl teper anlamış değilim. Hamleler geldi hücumda çift forvete döndük. Ama bu kez de içeriye paslar inadına yerden atıldı. Saldırayım derken savunmadaki boşluklar, Altınordu’ya fırsatlar doğurdu. İyi ki kalemizde Yusuf var. Öyle iki kritik iki kurtarışı var ki resmen ipten aldı takımı. Sonrasında sağlı sollu saldırmaya devam eden Petrolspor, uzatmalarda yine penaltı kazandı. Penaltı kaçar eyvallah ama bu hakkını ilk penaltıda kullandın!  Maç bitiyor ve atarsan üç puan senin. Zirve yarışındaki rakibin de yeniliyor. Tüm stat ayakta ve dua ediyor. Sen geliyorsun topu kalecinin üstüne atıyorsun. Hem de kaçan önceki penaltı gibi. İzmir temsilcisinin kalecisi Arif, uzun boylu fiziğe sahip. Böyle durumlarda köşelere veya yan filelere  topu göndermek gerekmez mi ! Okan Eken, önceki sezon attığı gollerin yarısını penaltıyla attı. Saç baş yolduğumuz mesele de bu. Bir de takımın penaltıcıları sırasıyla kim onu da sormak gerekir aslında. Son penaltıda maçın en iyilerinden Onur Eriş topu eline almışken, Okan Eken buna müsaade etmedi sanırım. İyi oyununu, kaliteli ayağıyla bulacağı golle süsleyecekti ama olmadı. Kimse penaltı kaçırmak istemez. Okan da golü atıp hem siftah yapmak hem de maçın galibiyet golünü atmak istedi. Kahraman olacakken, eleştirilerin merkezine kendini koydu. Burada Serdar hocanın dahli olmadı mı? Kimin penaltı kullanacağı belli değil miydi?  Böyle trajik puan kaybedince “yazık çok yazık” demekten kendimi alamıyorum.

Yenilmezlik serisi ve liderlik devam ediyor.

Vazgeçmek elbette ruhumuzda yok.

Hiçbir savaş kolay kazanılmıyor. Kolay olan bazen zor, zor olan ise  bazı zamanlarda kolay olacak. Biz umutlarımızı, üst lig hayalimizi inatla sürdüreceğiz. Haftaya maç oynamadan yani Bay geçeceğiz. Bu süreçte herkes kafasını toplasın ve şapkasını önüne koysun. Artılar eksiler masaya yatırılsın. Sonrasında yeni bir seri bekliyor olacağız temsilcimizden. Bunu yapacak bir takım, farkı yeniden açacak futbolcu topluluğu var.

İnanıyoruz, başaracağız.