Hani derler ya, “Her yiğidin bir yoğurt yiyişi vardır.” Ben de diyorum ki: Her patronun da bir yönetim biçimi, bir tarzı, hatta kendine has bir “uyarı sistemi” vardır.
Türk sinemasında patron deyince gözümüzün önüne türlü türlü karakter gelir.
Kimi tonton ve babacandır, kimi sert bakışlıdır, kimi de çalışanların ensesinde boza pişiren cinsten…
Mesela Hulusi Kentmen, genellikle tonton, babacan, adaletsizliğe karşı çıkan ama merhametli patronları oynardı. Osman Alyüz, sert bakışlı işyeri sahibi ve yöneticilerini canlandırırdı. Muammer Gözalan ise daha çok resmi, otoriter ve “Ben ne diyorsam o!” havasındaki patron rolleriyle hafızalarımızda yer etti.
Bizim gazetenin patronu Ercan Atay’ı ise çalışanlar en çok Muammer Gözalan’a benzetir.
Çünkü Ercan Bey’in çalışma sistemi biraz farklıdır.
Bir bakmışsın genel yayın yönetmeni olmuş…
Bir bakmışsın tasarımcıya müdahale ediyor…
Bir bakmışsın editörlük yapıyor…
Bir bakmışsın muhabirin getirdiği habere karışıyor…
Bir eline fotoğraf makinesi almadığı, muhabirlik yapmadığı kaldı!
Gazetede neredeyse herkesin işine bir şekilde el atar.
Gazetecilikten anlar mı anlar?
Başarıları ve çabaları görür mü?
Görür.
Ama takdir eder mi?
İşte orası biraz tartışmalı!
Batman Sonsöz Gazetesi olarak başarıdan başarıya koşuyoruz, ödüller alıyoruz, Batman’da en çok okunan gazetelerden biri oluyoruz…
Patronun umurunda mı?
Değil!
O, sadece gazete çalışanlarından birinin hatasını gördü mü affetmez.
Başarıyı görmezden gelir, hatanın üzerine projektör tutar!
Onun bizi bir gün çaya, kahveye çağırıp “Gel oturalım, biraz sohbet edelim” dediğine pek şahit olmuşluğumuz yok.
Hele Batman’daki lokantalarda bir kişilik yemeğin fiyatı 500 lirayı bulmadan önce bile bizi topluca yemeğe davet ettiğini hatırlayan varsa, lütfen ortaya çıksın. Kendisine tarihî tanıklık ödülü vereceğim!
Bugüne kadar gazetede sadece bir tek benim yazılarıma fazla müdahale etmiyordu.
Ta ki dün telefonum çalana kadar…
Baktım, arayan patron.
Doğrusu pek alışık olduğumuz bir durum değil.
Telefonu açtım.
“Alo” dememle birlikte, Ercan Bey kendine has o sert üslubuyla sözü tokat gibi geldi;
“Bugünkü yazın dahil, yazılarını çok uzun tutuyorsun. Gazetede sana ayrılan yere sığdırmakta güçlük çekiyoruz. Biraz kısalt.”
Ne diyeceğimi şaşırdım.
İçimden “Eyvah, sonunda bana da sıra geldi!” dedim ama, olay büyümesin diye:
“Tamam Ercan Bey, bundan sonra daha dikkat ederim.” deyip telefonu kapattım.
Fakat insan ister istemez düşünüyor.
Dün yazdığım yazıda şehrimizi ilgilendiren önemli bir konuyu detaylı şekilde araştırmış, muhataplarına ulaşmış, sorular sormuş ve elde ettiğim bilgileri kamuoyuyla paylaşmıştım.
Evet…
Biraz uzun olmuş olabilir.
Ama böylesine objektif, araştırmaya dayalı bir çalışma ortaya koyan bir yazara önce:
“Eline sağlık, güzel araştırmışsın.” denilmez mi?
Ardından da: “Ama biraz uzun olmuş, şu bölümleri kısaltabiliriz.”
diye uygun bir üslupla söylemez miydin, sayın patron?
Gerçi senin yönetim anlayışın ile ilgili yazılacak daha çok şey var.
Eleştirecek yönlerin de…
Ama onları şimdilik başka bir yazıya bırakalım.
Çünkü korkarım bu yazıyı da fazla uzun bulursun!
O yüzden de şimdilik sert uyarına bu cevapla yetiniyorum.
Yoksa birkaç paragraf daha yazarsam, ikinci bir telefon gelebilir.
Hem Batman’da sıcaklık 42 dereceyi bulmuşken, bir de patronla hararetli bir tartışmaya girmeyelim.
Ne olur ne olmaz…
Ben yazıyı burada keseyim, sen de bu kez bana kızma Ercan Bey!
Hem unutma:
Her yiğidin bir yoğurt yiyişi misali patronların yönetim anlayışı varsa, bizim gibi objektif ve hiçbir haksızlığa boyun eğmeyen yazarların da kalemi vardır.
İstersen bir birimizin sabrını fazla zorlamayalım ve yazının uzun veya kısa meselesini burada kapatalım.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir