Ne bir makam beklentim oldu ne de bir sırt sıvazlamaya ihtiyaç duydum.
Kalemimi kimseye kiraya vermedim, kimseye yağ çekmedim.
Bir derneğe sığınarak vitrin süslemedim.
Doğrudan, açık, net bir şekilde sorunu muhatabına ilettim.
Çünkü biliyordum ki süslü cümlelerle, çay sohbetleriyle, pozlarla bu sorunlar çözülmez.
Ama geldiğimiz noktada görüyorum ki; asıl iş yapanlar değil, iş yapıyor gibi görünenler alkışlanıyor. Ortada hiçbir somut başarısı olmayan, dernek tabelasından başka vasfı bulunmayan bazı kişiler, engelli bireylerin hak mücadelesini kendi kişisel reklamlarına alet ediyor.
Kendi cebini düşünen bu şahıslar, her şey güllük gülistanlıkmış gibi davranarak hem gerçeği örtüyor hem de gerçek mücadeleyi itibarsızlaştırıyor.
Ben kimsenin adamı olmadım.
Bir kesimi memnun etmek için susmadım.
Ama ne yazık ki hep “kötü” ben oldum.
Çünkü doğrudan konuşan, riyakârlığa boyun eğmeyen, gerçeği yüzlerine söyleyen her ses, bu düzende ya bastırılır ya da dışlanır.
Bugün geldiğimiz yerde ben, sessizce bir köşede oturup bu şehre yapılan emek hırsızlığını izliyorum.
Birileri poz verirken, ötekiler hâlâ rampa bulamıyor.
Birileri kahvaltı salonlarında süslü basın toplantıları yaparken, gerçek ihtiyaç sahipleri evden dışarı çıkamıyor.
Birileri sosyal medya paylaşımlarıyla kendine konfor inşa ederken, bu şehirde engelli bireyler her gün görünmez duvarlara çarpıyor.
Soruyorum: Gerçekten kim, engellilerin yanında?
Kim sahada,
kim yürekten bu mücadeleyi veriyor?
Yoksa herkes sadece kendi fotoğrafının kadrajını mı düşünüyor?
Bu şehir unutmasın: Birileri susuyor diye gerçekler yok olmaz.
Gerçekler, bir gün çığlık olup duvarları da, maskeleri de yıkar.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir