<div>Kadın ağırlıklı bir yaşam dergisi olan Kadraj’dan merhaba.</div> <div>Çevremizde gelişen sıra dışı, sarsıcı ve hızlı olaylar varken; torbamda, beynimde ve yüreğimde biriktirdiğim onca kelime ve söz varken; bunları kâğıda dökememenin verdiği ezikliği yaşıyordum.</div> <div>Çünkü beynimiz ve yüreğimiz, ürettiğimiz kelimelerden beslenir.</div> <div>Yazmak, tarihe not düşmek ve hatırlamaktır, aslında.</div> <div>Hatırladıkça beyninizde yıldızlar belirir, deklanşöre basarsınız.</div> <div></div> <div>O anda yazınız, hikâyeniz ve hikâyemiz şekillenmeye başlar.</div> <div>Kadraj’da bana ayrılan bu köşe de bana uzun bir kış uykusundan uyanmışım gibi hissettirdi.</div> <div>Evet, yazmak spor gibidir.</div> <div>Elbette okumak da öyle!</div> <div>Yazmaktan ve okumaktan vazgeçerseniz, düşünceleriniz ve hayalleriniz de uyur sizinle beraber.</div> <div>Bu düşünce ve kelime selinde konuyu toparlamak zorlaşır.</div> <div>Bilgisayarımda dosyalarımı karıştırırken Umut Elçileri dosyasına takıldım.</div> <div>Beyniniz geçmişteki bir anıyı tekrar izletir ya size, aynen öyle işte.</div> <div>Mersin’den gelen bu güzel insanları ve yaptıklarımızı hatırladım birden.</div> <div></div> <div>İnsanları din, dil ve ırk ayırımı yapmadan sevebilen bu güzel insanları hatırlamak bile bana garip bir mutluluk ve umut verdi.</div> <div>Her biri farklı meslek gruplarından insanlar bir araya gelmiş, ellerinin uzandığı yere ve yüreklerinin götürdüğü yere destek olmak, elindekileri paylaşmak için koşmuşlardı.</div> <div>Çeşitli nedenlerle yerinden ve yurdundan olan insanlara, yardıma ve ilgiye muhtaç insanlara, köy okullarına, acil durumlarda dayanışmaya koşuyordu Umut Elçileri.</div> <div></div> <div>O tarihlerde tüm coğrafyanın üzerine kara bir bulut gibi çöken IŞİD zulmünden kaçan Ezidiler, Batman’a, ata topraklarına sığınmıştı.</div> <div>Kıştı, soğuktu, evsiz ve yurtsuzlardı.</div> <div>Bazısı uzak akrabalarının evlerinde, çoğunluğu ise çadırlarda kalıyordu.</div> <div>Aç, susuz ve parasızlardı…</div> <div>Soğukta, evlerinden çok uzaklardaydılar.</div> <div>Umut Elçileri, Mersin’den onların yaralarına bir nebze olsun merhem olmaya ve dayanışmaya koşarak gelmişlerdi.</div> <div>Daha güzel yarınlar için ve umudun ateşini her daim canlı tutmak için.</div> <div>İnsanlığa olan inancımızı diri tutmak için bu fotoğrafları çoğaltmak bizim elimizde.</div> <div>Buna inanın…</div> <div></div> <div> </div> <div><strong>Selim Toprak</strong></div> <div><strong>Fotoğraf Sanatçısı</strong></div> <div> </div>