“Son Defa Gökyüzünü Görmek İstiyorum…”

“Son Defa Gökyüzünü Görmek İstiyorum…”

Şeval Aygen’e Son Veda

Bazen düşünüyorum…

Hayat insana öylesine anlamsız geliyor ki… Sonra uzaklardan bir ezgi ilişiyor kulağına. İçli, hüzünlü, insanın yüreğine dokunan bir ezgi… Ve o ezgi alıp götürüyor seni geride bıraktığın yıllara; kaybettiklerine, söyleyemediklerine, sarılamadıklarına…

İşte o zaman fark ediyorsun…

Meğer insan, en çok yüreğinden kayan yıldızların acısıyla yaşarmış.

Bugün o yıldızlardan biri daha kayıyor gökyüzüne…

Adı Şeval Aygen…

Henüz yirmi beş yaşında…

Daha ömrünün baharındaydı. Açmaya yeni başlamış kırmızı bir gül gibiydi. Onu ilk tanıdığımda on beş, on altı yaşlarında, sevgi dolu, güler yüzlü, tertemiz bir çocuktu. Kızım Lorin’in en yakın arkadaşıydı. Ama zamanla sadece Lorin’in arkadaşı olmakla kalmadı; bizim de kızımız oldu.

Evin kapısından her girişinde yabancılık çekmeden, o evin sıcaklığını kendi evi bildi. Gülüşüyle odaları aydınlatır, sevgisiyle gönülleri ısıtırdı. Lorin ile birlikte büyüdüler; çocukluklarını, hayallerini, sevinçlerini paylaştılar.

Sonra hayat…

Hiç beklenmedik bir karar verdi. Evlendi, yuvasını kurdu. Herkes onun mutluluğu için dua etti.

Ama kader, en acı sayfasını hazırlamıştı.

Amansız bir hastalık…

Tıp çaresiz kaldı…

Doğa çaresiz kaldı…

Gökyüzü bile çaresiz kaldı…

Ve en çok da Şeval çaresiz kaldı…

Son günlerinde söylediği o cümle…

Ömrüm boyunca kulaklarımdan silinmeyecek:

“Beni dışarı çıkarın… Son defa gökyüzünü görmek istiyorum.”

Ne büyük bir özlem…

Ne büyük bir vedaydı bu…

O an hastane odasında bulunan hiç kimse gözyaşlarını tutamadı. Doktorlar, hemşireler, arkadaşları… Herkes tek bir dilek için seferber oldu.

Şeval son kez gökyüzüne baktı.

Belki bulutlara…

Belki kuşlara…

Belki de birazdan gideceği sonsuzluğa…

O bakışta çocukluğu vardı.

Arkadaşlıkları vardı.

Sevdikleri vardı.

Yarım kalan hayalleri vardı.

Ve hepimizin yüreğinde bırakacağı derin bir boşluk vardı.

Belki siz bu satırları okurken, Şeval artık o özlemini duyduğu gökyüzünde bir melektir.

Belki şimdi acının olmadığı, gözyaşının olmadığı, sonsuz bir bahçede gülümsüyordur.

Ama bilsin ki…

Bu şehir onu unutmayacak.

Onu sevenler unutmayacak.

Biz unutmayacağız.

Canım kızım…

Güzel prensesim…

Şeval’im…

Sana bir itirafta bulunmak istiyorum.

Ne olur beni affet…

Seni sonsuzluğa uğurlamaya gelemedim.

Yüreğim daraldı…

Gözyaşlarımdan yolu göremedim.

Belki bu bir eksiklikti…

Belki de yüreğimin kaldıramadığı bir vedaydı.

Çünkü ben, bu uğursuz Temmuz ayında, hayatım boyunca sevdiğim nice güzel insanı sonsuzluğa uğurladım. Bu yılın en ağır vedası ise ne yazık ki senin vedan oldu, güzel kızım.

Şimdi gidiyorsun…

Belki de senden önce göç eden Ozan abinin yanına…

Ona bizden selam söyle.

De ki;

“Sizi hiç unutmadılar… Ne seni ne de beni… Kalplerinde yaşamaya devam ediyoruz.”

Canım kızım…

Gittiğin yerde incinme.

Orada acı olmasın.

Orada gözyaşı olmasın.

Orada sadece huzur olsun.

Sana söz veriyorum…

Çok sevdiğin kırmızı gülü başucuna bırakacağım.

Çünkü bazı insanlar toprağa yalnızca çiçekle değil, yüreğimizle emanet edilir.

Ve seni…

O çok sevdiğin gökyüzüne emanet ediyorum.

Allah seni rahmetiyle kuşatsın.

Biz senden razıydık.

Yüce Allah da senden razı olsun.

Hoşça kal güzel kızım…

Gökyüzü seni bizden daha çok sevmiş olacak ki, seni bu kadar erken yanına aldı.

Mekânın cennet, ruhun huzur olsun.

Sen, bu dünyadan bir yıldız gibi geçtin.

Biz ise her gökyüzüne baktığımızda seni hatırlayacağız.

Sevgiyle…

Özlemle…

Ve hiç dinmeyecek gözyaşlarımızla…