Geçim mücadelesi mi, sabır sınavı mı?

Şu günlerde herkesin dilinde emekliler var.

Kimi refah payından söz ediyor, kimi seyyanen zamdan, kimi kök maaş düzenlemesinden…

Peki, yıllardır geçim derdiyle boğuşan emekliyi bugün hatırlamanın sebebi ne?

Bunca zamandır emekliyi görmezden geldiniz, yokluğa ve yoksulluğa mahkûm ettiniz.

Şimdi mi aklınıza geldi emekli?

Oy kaygısıyla mı, yoksa gerçekten emeklinin yaşadığı sıkıntıları gördüğünüz için mi?

Kusura bakmayın, artık söz değil, icraat zamanı!

Emekli yıllarca çalışmış, prim ödemiş, ülkesine hizmet etmiş.

Bugün geldiği noktada ise ay sonunu getirebilmek için hesap kitap yapmak zorunda kalıyor.

Yoksulluk sınırının 80 bin TL seviyesinde olduğu bir ortamda emekliye 23 bin TL maaş vermek, hangi ekonomik gerçeklikle açıklanabilir?

Bir emekli, aldığı maaşla insanca yaşamak istiyor.

Lütuf değil, yıllarca ödediği primlerin karşılığını istiyor.

Peki, konuşulan düzenleme ne?

23 bin TL olan emekli maaşı 30 bin TL'ye çıkarılacaksa bunun adı iyileştirme midir, yoksa beklentiyi ertelemek midir?

Üstelik emeklinin maaşına anlamlı bir iyileştirme yapılmadan vergi ve cezalara yüzde 27 oranında artış getirilmesi, enerji faturalarındaki desteklerin ve tarife uygulamalarının değiştirilmesi, akaryakıta gelen zamlar emeklinin sırtındaki yükü daha da ağırlaştırıyor.

Hele bir de doğalgaz faturaları gelsin, o zaman yaşanan geçim sıkıntısının boyutunu daha iyi göreceğiz!

23 bin TL maaş alacaksın, 10 bin TL doğalgaz, 5 bin TL elektrik ve su faturası ödeyeceksin. Peki, geriye kalan parayla ne yiyip ne içeceksin?

Nasıl geçineceksin?

İnsanca yaşamak bir yana, temel ihtiyaçlarını nasıl karşılayacaksın?

Emeklinin derdi artık yalnızca maaşına ne kadar zam yapılacağı değil, aldığı maaşla ayakta kalıp kalamayacağıdır.

Bir başka mesele de emekliler arasındaki maaş uçurumu…

Bir emekli 23 bin TL alırken başka bir emeklinin 90 bin TL maaş alması hangi sosyal adalet anlayışıyla açıklanabilir? Elbette çalışma süresi, prim gün sayısı ve ödenen primler farklılık yaratabilir. Ancak bugün ortaya çıkan gelir uçurumu, sosyal adalet ve insanca yaşam bakımından ciddi biçimde tartışılmalıdır.

Düzenleme yapacaksanız yalnızca rakamlarla oynamayın. Emekliler arasındaki adaletsizliği de ortadan kaldıracak, düşük maaş alanları koruyacak kalıcı bir sistem oluşturun.

Yok 65 yaş ve üstü, yok prim gün sayısı, yok şu şart, yok bu şart…

Emeklinin artık mazeret dinleyecek hâli kalmadı.

 Yapılacak iyileştirme, gerçekten ihtiyacı olan emeklinin sofrasına yansımalıdır.

Emeklinin hakkını vermek lütuf değildir.

Bu, sosyal devlet olmanın gereğidir.

Üstelik kamuoyunda konuşulan ekonomik düzenlemeler, bütçe tercihleri ve büyük kaynak aktarımları karşısında emekliye ayrılan payın neden yetersiz kaldığı da sorgulanmalıdır. Milyarlarca liranın konuşulduğu bir ülkede, yıllarca çalışmış insanların geçim sıkıntısının çözülememesi ciddi bir toplumsal meseledir.

Unutulmamalıdır ki emeklinin sabrı da bir yere kadardır. Yıllarca çalışmış, üretmiş, vergi vermiş, prim ödemiş insanları bugün temel ihtiyaçlarını karşılayamaz hâle getirmek kabul edilebilir değildir.

Ne emekliyi süründürün ne de hakkını verirken lütuf dağıtıyormuş gibi davranın!

Yapılacak düzenleme göstermelik olmamalı. Çünkü emekli sadaka değil, hakkını istiyor.

Şimdi gözler ocak ayında yapılacak maaş düzenlemesinde…

Bir emekli olarak ben de merakla bekliyorum.

Acaba bu kez emeklinin sofrasına gerçek bir iyileştirme mi gelecek, yoksa yine büyük sözler, küçük rakamlar ve ertelenen umutlarla mı karşılaşacağız?

Unutmayın; emeklinin geçim derdi seçimden seçime hatırlanacak bir mesele değildir.

Emeklinin hakkı, her zaman teslim edilmelidir.