Yarım yamalak her şey…

Yarım yamalak bir hayat yaşıyoruz, “Neden her şey tam değil?” sorusuyla dolu bir yaşam.

Kırık dökük hayaller, yarım umutlar,

Bir tebessümle avunuyoruz,

Küçük şeyler yetiyor mutluluğumuza.

Kırık bir bardaktan soluklanıyoruz,

Çocukluğumuzun oyuncakları hiç olmadı,

Zincirleri paslanmış bir salıncakta sallanmaktayız.

Yarım bir hayatta tutunmak zor,

Bizim için acılardır sadece daha çok.

Yaşamın tadı tuzu bu olmuş.

Etrafımızda benzer yarımlar,

Kayıp yıllar, kayıp ömürler,

Peşinden gidemediğimiz sevdalar,

Yarası açık kalan kalpler...

Yine de “İyiyiz” diyoruz.

Oysa içten içe bir boşluk var hayatımızda.

Yarım yamalak bir hayatın içinde yuvarlanıyoruz,

Acılarla dolu, hep bir eksiklik var içimizde.

Tam olarak mutluluğu yaşayamıyoruz.

Darmadağın duygular, içimizde...

Her şey yarım, her şey eksik.
Herkesin bir yarım kalmışlığı var,
Bizimki herkesten daha çok.


O yüzden anlamsız geliyor her şey.
Çaresizlik, ilgisizlik, suskunluk içindeyiz.


Elimizdekini tutamayışımız,
Sevgisizliğimiz, tükenmişliğimiz,
Korkaklığımız, suskunluğumuz...


Hepsi bu yarım kalmışlıkta gizli.
Darmadağın...

Her şey bu hayatta, tıpkı içimdeki duygular gibi.


Yarım bir hayat, az bir umut ve sevinçle yaşıyoruz bu dünyada.

Not: Bu yazıyı gazeteye yetiştirmeye çalışırken bile elektrik kesildi.
Yazım yarıda kaldı dün, gazeteye yetişmedi.
“Yarım Yamalak” başlıklı yazım bu yüzden yoktu gazetede.