İçimiz bi hoş, bi hoş…
Bayram sevincine en yakın olduğumuz günlerdeyiz.
Yıllarca kardeşi kardeşe kırdıran bir savaşın sona ermesi umudu var içimizde.
O yüzden içimiz bi hoş, bi hoş…
Geriye tek bir soru kalacak;
Barış oldu, peki ya şimdi ölenleri ne yapacağız?
Derin bir acı kalacak ama yeni acıların yaşanmayacağı günlere varmış olacağız.
Belki de bu saatten sonra bayramlarımız gerçek bir bayram olacak.
Bu umut bile yetiyor mutlu etmeye…
Batman’a gelecek olursak;
Hava sıcaklığı yine rahatsız edecek noktaya ulaştı.
Derin derin bir mesaj veriyor;
Bu daha başlangıç…
Nefes almakta dahi zorlanacağımız bir yaz mevsiminin tam ortasındayız.
Barışa dair umudumuzun arttığı, sıcaklar karşısında ise tahammül seviyemizin azaldığı bir yerdeyiz yani…
İşimiz iş…
Her şeye rağmen bayramlar güzel…
Aynı duyguda buluşabilmek asıl mesele…
Aynı sevinci hissediyor olabilmek…
Bayramlaşabilmek, her şeye rağmen…
Çocukların kıpır kıpır sevinci…
Evlerde pişen bayram yemekleri…
İkramlarla süslenen misafirlikler…
Yıllardan bu yana gelen toplumsal alışkanlıklar ve değerler…
Bizi ortak paydada buluşturan gelenekler, örf ve adetler…
Bu bile şunu anlatıyor bize;
Hepimiz etle tırnak, bir elmanın iki yarısı gibiyiz…
Aynı gemideyiz aslında, batarsak da çıkarsak da beraberiz…
Bu yüzden bu ortak değerlere sahip çıkmak, asıl önemli görevimiz.
Bu yüzden bayramı bayram gibi yaşamamız gerekir.
Evet, bastıran şiddetli bir sıcak…
Evet, ekonomik koşullar…
Evet, toplumsal meseleler…
Evet, kentsel sorunlar…
Evet, şahsi konular…
Evet, canımızı sıkan bir şeyler var ve belki de hep var olacaklar…
Ama yepyeni bir gelecek,
Yepyeni günler, bize göz kırpıyor…
