Bayramda sevinç ve hüzün bir arada …
Bayramlar insanın içine aynı anda iki ayrı mevsimi düşürür.
Bir yanı bahardır, bir yanı ise kış…
Bayram günü ne kadar gülmeye çalışsa da insanın içinde mutlaka eksik kalan bir taraf olur her bayramda. Çünkü bayramlar biraz da hatırlamaktır.
Yitirdiklerin anne ve baban, sevdiklerinin eksikliğini daha çok hissedersin.
Bayram bir yerde özlemi derinleşenleri daha çok his etmektir.
Bayram hem sevinç hem hüzündür.
Sokaklarda çocuk sesleri yükselirken, bazı yüreklerde hüzün daha da ağırlaşır.
Bir zamanlar bayram sabahlarını şenlendiren anne ve babaların yokluğu, bayram günlerinde insanın yüreğine daha çok dokunur.
İnsan en çok da bayramlarda anlar bazı kayıpların geri dönmeyeceğini.
Bir tarafta bayramlıklarını giyip şeker toplamaya çıkan çocukların neşesi vardır, diğer tarafta onları pencereden izleyen engelli çocukların sessiz bakışları… Bir tarafta akrabalarına kavuşmanın heyecanı yaşanırken, diğer tarafta hastane odalarında yaşam mücadelesi veren insanların umudu vardır.
Ve dünyanın başka coğrafyalarında…
Başlarına bombalar yağan mazlumlar, özgürlükleri ellerinden alınan insanlar, savaşın gölgesinde bayrama uyanan çocuklar… Bayram sabahı onlar için sadece sıradan bir gün olur. Çünkü acının, hasretin olduğu yerde bayramın coşkusuda kısılır.
Yoksullar, çaresizler, zor durumda olanlar gelir sonra insanın aklına…
Bayramlık alamayan çocuklar, mutfağında eksiklerle yaşayan aileler, çaresizliğini içine gömüp “iyi bayramlar” demeye çalışan insanlar…
İşte bu yüzden bayram, yalnızca sevinçten ibaret değildir. İçinde vicdan vardır, merhamet vardır, özlem vardır. İnsan bayramın gerçek anlamını biraz da başkalarının hüznünü hissedebildiği kadar anlayabilir.
Ama yine de bayramın umut tarafı ağır basar çoğu zaman.
Kapının çalmasıyla birlikte eve dolan çocuk sesleri, küçük bir şeker için yüzlerde oluşan bir tebesüm… İnsan o an yeniden tutunur hayata. Çünkü bayram, hüzne rağmen sevinmeyi de öğretir.
Belki de bu yüzden her bayram bir ikilem yaşanır insanın içinde:
Bir yanda hüzün, bir yanda sevinç…
Bir yanda yitirilen kayıplar, bir yanda yeniden çoğalan hayat…
Ve insan, bütün eksikliklerine rağmen çocukların gözlerindeki ışığa bakıp yine de inanır;
Bayram biraz da yaraların iyileşmesidir.
Kırgınlıkların yerini tebessümün aldığı, suskunlukların bir selamla çözüldüğü günlerdir bayramlar.
İnsan bazen bir sarılışla hafifler, bazen yıllardır içinde taşıdığı yükü bir “iyi bayramlar” sözüyle bırakır.
Çünkü bayram; sadece yeni kıyafetler, kalabalık sofralar ya da tatlı bir telaş değildir.
Bayram, kırgın yüreklerin onarılması, küskünlüklerin son bulmasıdır.
Barışa kardeşliğe umudun da yeniden filizlendiği günlerdir
Bir annenin, bir babanın merhamet dolu bakışından, çocukların neşesinde ve yaşlıların duasında saklıdır bayramın şifası.
İçinde biraz sevinç, biraz hüzün taşıyan bu bayramlar en çok da insanın yaşamındaki ve içindeki yaraları onarma çabasıdır.
Belki geçmeyen acılar vardır, belki yokluğu hiç dinmeyen yitirilenler…
Yine de bayram, hayatın bütün hüznüne rağmen sevinebilmektir.
Bayramınızı sevdiklerinizle mutlu bir şekilde sevinçle geçirmeniz dileği ile kutluyorum.
