Adalet ve Kalkınma Partisi, kuruluşunun 25. yılını geride bırakmaya hazırlanırken siyasi tarihinin en ciddi sınavlarından biriyle karşı karşıya. Kurulduğu 2001 yılından bu yana Recep Tayyip Erdoğan’ın genel başkanlığında yoluna devam eden ve 2002’den itibaren iktidarını sürdüren AK Parti, bugün kamuoyunda giderek büyüyen bir fon kriziyle mücadele ediyor. Üstelik bu krizin merkezinde olduğu iddia edilen isimlerin önemli bir bölümünün parti mekanizmalarında görev almış veya partiye yakın çevrelerle ilişkili kişiler olması, meselenin siyasi boyutunu daha da ağırlaştırıyor.
AK Parti’nin 25 yıllık siyasi serüvenine baktığımızda, oylarında zaman zaman düşüşler ve yükselişler yaşansa da iktidarını korumayı başardığını görüyoruz. Bunun en önemli sebeplerinden biri, seçmenin Recep Tayyip Erdoğan’a duyduğu güven ve bağlılıktı. Vatandaşın önemli bir kesimi, diğer siyasi aktörlere ve alternatiflere mesafeli yaklaşırken, “Biz diğerlerini bilmiyoruz ama Erdoğan’dan eminiz.” düşüncesiyle tercihini yaptı. Bu yaklaşım, partinin siyasi gücünü korumasında önemli bir rol oynadı. Beğenilmeyen kararlar, tasvip edilmeyen uygulamalar elbette oldu. Ancak bunlar çoğu zaman Erdoğan’a duyulan güvenin önüne geçmedi.
Yıllardır siyasette sıkça duyduğumuz bir cümle vardı: “Erdoğan iyidir, etrafındakiler kötü olabilir.” Bu cümle, aslında AK Parti seçmeninin kendi içinde geliştirdiği bir savunma mekanizmasıydı. Etrafındaki isimlere yönelik eleştiriler olsa da bunlar doğrudan Erdoğan’a yöneltilmiyor, seçmen tercihini yine Erdoğan’dan yana kullanıyordu. Ancak fon kriziyle birlikte ilk defa bu yaklaşımda ciddi bir değişim yaşanmaya başladı. Artık sadece etrafındakiler sorgulanmıyor. İlk defa şu sorular daha yüksek sesle dile getiriliyor: Erdoğan bunların yapılmasına neden izin verdi? Haberi yok muydu, yoksa haberi olduğu hâlde mi müdahale edilmedi? İşte asıl kırılma noktası burada başlıyor. Çünkü bu sorular artık yalnızca muhalefetin değil, AK Parti seçmeninin de soruları hâline geliyor.
Siyasette bazen büyük değişimler, yüksek sesli itirazlarla değil, uzun süre biriken sessiz homurtularla başlar. Bugün AK Parti tabanında duyulan ses tam da budur. Yapılan soruşturmalar, gerçekleştirilen tutuklamalar ve kamuoyuna yansıyan açıklamalar, henüz vatandaşın önemli bir bölümünü ikna etmeye yetmiş görünmüyor. Çünkü meselenin boyutu düşünüldüğünde, kamuoyunun önüne konulan tablo hala birçok soruyu cevapsız bırakıyor. Olayın tamamı aydınlatılmadan, sorumlular bütün yönleriyle ortaya çıkarılmadan ve kamuoyu tatmin edilmeden yürütülen süreç, güven kaybını daha da derinleştiriyor.
Bir diğer önemli sorun ise bu belirsizliğin masum insanları da zan altında bırakmasıdır. Bugün isimleri konuşulan herkesin aynı ölçüde sorumlu olduğunu söylemek mümkün değildir. Aralarında gerçekten suç işlemiş olanlar da olabilir, hiçbir dahli bulunmadığı halde isimleri bu tartışmaların içine çekilenler de. Hukuk, söylentilerle değil delillerle hareket etmelidir. Ancak AK Parti’deki sessizlik, sürekli “İşin üzerine gidilecek, gereken yapılacak.” açıklamaları ve kamuoyunun beklediği somut adımların gecikmesi, bu ayrımın yapılmasını da zorlaştırıyor. Böylece iyiler de kötülerle aynı potada erimeye başlıyor. Bu durum yalnızca adı geçen kişileri değil, partinin kurumsal itibarını ve yıllardır emek veren kadrolarını da yıpratıyor.
AK Parti’nin artık bu meseleye çok daha ciddi, kararlı ve şeffaf bir şekilde eğilmesi gerekiyor. Sadece soruşturma açmak veya tutuklamalar gerçekleştirmek yeterli değildir. Kamuoyunun bilmek istediği şey, bu organizasyonun nasıl kurulduğu, kimlerin hangi sorumlulukları üstlendiği, siyasi ve bürokratik bağlantıların nereye kadar uzandığıdır. Gerçekler bütün açıklığıyla ortaya konulmalı, suçlu olanlar hukuk önünde hesap vermeli, masum olanların itibarı korunmalıdır. Vatandaşın ikna edilmesi için sözden çok somut sonuçlara ihtiyaç vardır.
Sonuç olarak, AK Parti 25 yıllık siyasi tarihinde birçok krizle karşılaştı ve bunların önemli bir bölümünü aşmayı başardı. Ancak bugün karşı karşıya olduğu mesele, sıradan bir siyasi tartışmanın çok ötesindedir. Çünkü bu kez tartışılan yalnızca partinin çevresindeki isimler değil, yıllardır seçmenin doğrudan güvendiği siyasi iradenin sorumluluğudur. Erdoğan’a duyulan güvenin sorgulanmaya başlaması, görmezden gelinecek bir gelişme değildir. Siyasette güven, yıllar içerisinde inşa edilir ancak bir kez sarsıldığında yeniden tesis edilmesi çok daha zordur. AK Parti’nin önünde hala bir fırsat var: Gerçekleri ortaya çıkarmak, sorumluları cezalandırmak ve kamuoyunun güvenini yeniden kazanmak. Unutulmamalıdır ki adalet, yalnızca suçlunun cezasını çekmesi değil, masumun da aklanmasıdır. Çünkü bir siyasi hareketi ayakta tutan yalnızca liderine duyulan sevgi değil, o liderin temsil ettiği adalete duyulan inançtır.

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir