Günümüz dünyasında, insan diplomasıyla, kütüphanesindeki kitap sayısıyla, unvanıyla ve cüzdanındaki kabarık gücüyle tanımlanma eğilimindedir. Oysa ne kuşanılan unvanlar ne de duvarları süsleyen başarı belgeleri ne de süslü masalar insanın öz değerini belirlemeye yeter. Eğitim, cehaleti ortadan kaldırma potansiyeline sahip bir meşale olmakla birlikte, kibirle zehirlendiğinde cehaletin kendisinden çok daha tehlikeli bir yıkıma dönüşebilir.
Günümüzde bilgiden, empatiden, merhametin güzelliğinden çok kibrin, egonun, doyumsuzluğun insanlar üzerinde oluşturduğu tahribatı görmekteyiz. Bir insanı gerçekten "DEĞERLİ" kılan şey, sahip olduğu yetkiler değil; bu yetkilerin arasında nasıl bir karakter taşıdığıdır. Zekanın ve bilginin nezaketle, merhametle ve alçakgönüllülükle harmanlanmadığı bir yerde, entelektüel birikim yalnızca soğuk bir gövde gösterisinden ibarettir. Karakterin yazılı bir unvanı yoktur; ancak insanlığın en erdemli unvanı tam da burada devreye girer.
Gerçek kimlik; yüzeysellik karşısında sergilenen duruşta değil, savunmasız bir garibana atılan gerçek bir bakışta, bir çocuğa sunulan tebessümde ve bir yetimin başını okşayan şefkatli ellerde gizlidir. Zira masalar, unvanlar, kimlikler ve mülkler zamanın tozu altında yok olup gitmeye mahkûmdur. İnsandan geriye kalan tek hakiki miras; temas ettiği hayatlara hissettirdikleri ve arkasında bıraktığı o zarafet dolu intibadadır. Nitekim bugün çevremize baktığımızda; bilgiden, empatiden ve merhametin o iyileştirici güzelliğinden ziyade, kibrin ve doyumsuzluğun insanlar üzerinde oluşturduğu tahribatı görmekteyiz. Binalar yükselirken gönüller küçülüyor; unvanlar büyürken insani değerler bir bir eriyor. İş hayatında, sokakta, sosyal medyada herkes bir "üstünlük" yarışının içinde.
Hayatı unvan biriktirmekten ibaret sananlara verilecek en güzel yanıt; bir insanın kalbine dokunabilmenin, tüm unvanlardan daha yüce olduğunu anlatmaktadır.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir