Âbid Rahip

Eski zamanlarda, dağların eteklerine yaslanmış küçük bir yerleşim vardı. Bu yerleşimin biraz yukarısında ise eski bir manastır yükselirdi. Manastırda yaşayan bir rahip vardı ki günlerinin çoğunu ibadetle geçirir, insanlarla az konuşur, dünya işlerinden mümkün olduğunca uzak dururdu. İnsanlar onun için, “Bu adam nefsini yenmiş bir zahiddir.” derlerdi. Ona duyulan saygı yalnızca abitliğinden değil, aynı zamanda güvenilirliğinden kaynaklanıyordu.

Bir gün kasabada yaşayan üç kardeş savaşa gitmek zorunda kaldı. Geride genç kız kardeşleri kalacaktı. Onu emanet edecek güvenilir birini aradılar. Uzun uzun düşündüler ve sonunda üçü de manastırdaki rahipte karar kıldılar. Rahibin yanına gidip durumu anlattılar ve kız kardeşlerini ona emanet etmek istediklerini söylediler. Rahip bu sözleri duyunca tereddüt etti. “Ben böyle bir sorumluluk alamam.” dedi. Fakat tam o sırada kalbinin kıyısında ince bir düşünce belirdi. “Sen güvenilir birisin. İnsanlara iyilik yapmak da ibadettir.” Rahip bu düşünceyi güzel bir niyet saydı ve emaneti kabul etti.

İlk zamanlar son derece dikkatliydi. Genç kızla hiç görüşmez, yemeği kapının önüne bırakır ve hemen geri dönerdi. Aralarında yalnızca kapının eşiğinde bırakılan bir tabak ve kısa bir sessizlik olurdu. Günler bu şekilde geçerken şeytan bir kez daha kalbine yaklaştı ve ona şu düşünceyi aşıladı: “Yemeği kapıya bırakman doğru değil. İnsanlar görür ve yanlış düşünür. En iyisi yemeği içeri bırakmaktır.” Rahip bu düşünceyi de makul buldu. Böylece kapının eşiği biraz daha geçildi. Zaman ilerledikçe rahip kendi kendine, “Bu kızı dağın başında yalnız bıraktım. Belki bir ihtiyacı vardır, belki hastadır.” diye düşünmeye başladı. O anda şeytan yine “Onunla konuşmak merhamettir; bu bir iyiliktir.” diye fısıldadı. Rahip kapıyı çalıp birkaç söz söylemeye başladı.

Başlangıçta konuşmalar kısa ve mesafeliydi. Fakat zamanla sözler uzadı, mesafe azaldı. Bir gün kapının eşiğinde durdu, ertesi gün içeri adım attı. İnsanın kalbi bazen fark etmeden bir uçurumun kenarına yaklaşır. Rahip de hangi adımda kaydığını fark etmeden yavaş yavaş sınırları aşmaya başladı. Bir süre sonra nefsine yenildi ve büyük bir günah işledi. Genç kız hamile kaldı. O an rahibin dünyası karardı. Bir zamanlar ibadetle dolu olan kalbi şimdi korku ve panikle çarpıyordu. “Bu ortaya çıkarsa herkes beni suçlar.” diye düşündü. İşte o anda şeytan yeniden ortaya çıktı ve “Eğer bu ortaya çıkarsa seni kimse kurtaramaz. En iyisi onu öldür.” diye fısıldadı.

Korku insanın aklını daraltır. Rahip panik içinde ikinci büyük günahı işledi. Genç kızı öldürdü ve gizlice gömdü. Böylece bir günah diğerini doğurdu, karanlık bir zincir oluştu. Aradan zaman geçti. Savaştan dönen kardeşler kardeşlerini aramaya başladılar. Soruşturma büyüdü ve gerçek ortaya çıktı. Rahip yakalandı. Halkın gözünde bir zamanların takva sahibi adamı artık büyük bir suçluydu. İdam edilmek üzere darağacına götürüldü.

Tam o anda şeytan tekrar karşısına çıktı ve şöyle dedi: “Bütün bunları sana ben yaptırdım. Eğer bana secde edersen seni kurtarırım.” Rahip korkudan aklını kaybetmişti. Hayatını kurtarabileceğini sandı ve şeytana secde etti. Fakat o anda şeytan alaycı bir sesle şöyle dedi: “Ben senden uzağım. Ben âlemlerin Rabbinden korkarım.” Ardından onu terk edip gitti. Rahip böylece hem dünyasını hem de ahiretini kaybetmişti. Bir zamanlar ibadetiyle anılan o adam, sonunda şeytana secde etmiş bir hâlde öldü.

Bu hadise yaşanmadan önce biri çıkıp o rahibe, “Sen bir gün kapıdan bir kıza yemek verirken başlayıp sonunda şeytana secde edecek hâle düşeceksin.” deseydi muhtemelen kimse buna inanmazdı. Fakat şeytanın en eski yöntemlerinden biri insanı bir anda değil adım adım saptırmaktır. Önce günah küçük gösterilir, sonra insan o hataya biraz yaklaşır. Ardından o hata sıradanlaşır ve zamanla daha büyük günahların kapısı aralanır. Böylece insan başlangıçta asla yapmayacağını düşündüğü davranışları bir gün normal görmeye başlar.

İnsan çoğu zaman büyük kötülüklerle değil, küçük tavizlerle yoldan çıkar. Bu yüzden hakikatten ayrılmak istemiyorsak dikkat etmemiz gereken şey yalnızca büyük günahlar değil çoğu zaman bize önemsiz görünen küçük hatalardır. Çünkü insanı uçurumdan aşağı yuvarlayan şey büyük bir adım değil fark edilmeyen küçük bir kaymadır.

Küçük tavizlerin bizi götüreceği büyük karanlıkları, henüz ilk adımdayken görebilmek dileğiyle…