Bir genci kurtarmak, bir geleceği kurtarmaktır

Evet, hepimizin farklı konuları var.

Hepimizin farklı işleri, farklı meşguliyetleri, farklı dertleri var.

İstersek her hafta başka bir konu seçebilir, gündemin peşinden gidip başka meseleleri konuşabiliriz. Ben de bu hafta bambaşka bir konu üzerine yazabilirdim. Fakat uyuşturucu meselesi ve gençlerimiz söz konusu olduğunda insanın başka tarafa bakası gelmiyor. Bu konuyu daha önce de yazdım, biliyorum. Ama yine yazma gereği hissediyorum. Çünkü mesele gençlerimizse, mesele çocuklarımızın geleceğiyse bazı konuları bir kez söyleyip geçemeyiz. Gerekirse tekrar tekrar konuşacağız, tekrar tekrar yazacağız.

Ben uyuşturucuyla mücadeleyi yalnızca devletin yapması gereken bir güvenlik meselesi olarak görmüyorum. Elbette devletimiz satıcısıyla, dağıtıcısıyla, bu zehri gençlerimizin önüne koyanlarla sonuna kadar mücadele etmelidir.

Bunun tartışılacak bir tarafı yoktur. Fakat toplum olarak bizim de yapmamız gereken çok şey var. Bir çocuğun hayatı gözümüzün önünde kararıyorsa, “Devlet gerekeni yapsın” deyip kenara çekilmek bana göre yeterli değildir. Hepimizin sorumluluğu var.

Bugün uyuşturucu kullanım yaşının giderek düşmesi hepimizi düşündürmeli. Çünkü burada konuştuğumuz şey bir istatistikten ibaret değil. O rakamların arkasında bir genç var. Bir anne var, bir baba var. Bir evin içinde sessizce büyüyen bir acı var. Benim için asıl mesele de tam olarak burada başlıyor. Uyuşturucu yalnızca onu kullanan gencin hayatını mahvetmiyor; ailesini de perişan ediyor, çevresini de etkiliyor, toplumun geleceğine de zarar veriyor. Bu yüzden ben uyuşturucuyu, toplumun ve ailenin temeline bırakılmış bir dinamit gibi görüyorum.

Bir de hepimizin zaman zaman sığındığı o cümle var: “Benim çocuğum yapmaz.” Bence artık bu cümlenin arkasına saklanma zamanı değil. “Benim oğlum kullanmaz, benim kızım böyle bir şey yapmaz” demek yerine çocuklarımızı gerçekten tanımamız gerekiyor. Ne yaşıyorlar? Kimlerle arkadaşlık ediyorlar? İçlerinde hangi sıkıntıları taşıyorlar? Bazen bizim fark etmediğimiz hangi boşluklarda kayboluyorlar? Bunları konuşmamız gerekiyor. Çocuklarımızı yalnızca başarılı olduklarında değil, tökezlediklerinde de sahiplenmeliyiz.

Ben şuna inanıyorum: Bir gencin elinden tutmak, bazen bütün büyük projelerden daha değerlidir. Bir genci dinlemek, onunla konuşmak, ona “Sen değerlisin, yalnız değilsin” diyebilmek çok kıymetlidir. Eğer bir gencimizi bu bataklığa düşmeden önce koruyabilirsek ne mutlu bize. Eğer düşmüş bir gencimizi yeniden hayata kazandırabilirsek, bundan daha büyük bir başarı düşünemiyorum. Çünkü bir genci kurtardığınızda aslında sadece bir kişiyi kurtarmıyorsunuz; bir aileyi, bir geleceği, bir hayatı kurtarıyorsunuz.

Devlet elbette görevini yapacak. Güvenlik güçlerimiz mücadele edecek, uyuşturucu satanlar ve gençlerimizi zehirleyenler hukuk önünde hesap verecek. Ama iş burada bitmemeli. Okullarda, ailelerde, mahallelerde, sosyal çevrelerde daha güçlü bir bilinç oluşturmalıyız. Gençlerimizi yalnızca uyuşturucudan uzaklaştırmak yetmez; onları spora, sanata, eğitime, üretime, hayata bağlamamız gerekir. Çünkü gençlerimizin önüne güzel bir gelecek koyamazsak, kötü niyetli insanların kurduğu tuzakları ortadan kaldırmak da zorlaşır.

Ben bu konuyu bugün yeniden yazıyorsam birilerini suçlamak için değil, bir kez daha dikkat çekmek için yazıyorum. Çünkü bana göre uyuşturucuyla mücadele, hepimizin meselesidir. Bir annenin, bir babanın, bir öğretmenin, bir esnafın, bir siyasetçinin, bir komşunun meselesidir. Bazen bir çocuğun gözündeki değişikliği fark etmek, bazen onunla birkaç dakika konuşmak bile çok şey değiştirebilir. Bir kişiyi bile kurtarabilirsek, bunu kendimize verilmiş büyük bir sorumluluğu yerine getirmek olarak görmeliyiz. Çünkü bugün kurtardığımız bir genç, yarın hepimizin gurur duyacağı bir insan olabilir. Vesselam.