İnsan bazen vermek ister ama veremez. Elini tutan biri yoktur, yine de vermez. İçinde bir ses, karşısındaki ihtiyaçtan daha güçlü duyulur. “Ya sana yetmezse?” O anda henüz yaşanmamış bir yokluk, başkasının bugünkü ihtiyacının önüne geçer.
Bizi paylaşmaktan alıkoyan şey çoğu zaman yoksulluk değil, yoksullaşma korkusudur. Bugün elimizde olanı, yarın elimizde olmayacakmış gibi tutarız. Daha gelmemiş günlerin kaygısını bugünün sofrasına taşırız. Ekmek önümüzdedir fakat aklımız aç kalma ihtimalindedir. Böyle yaşadıkça sahip olduklarımızın sevincini de duyamaz oluruz.
Şeytanın insana yoksulluğu fısıldaması burada karşılığını bulur. Vermenin ardından gelecek eksikliği düşündürür durur. İnsan da biraz daha biriktirirse rahatlayacağını sanır. Fakat biriktirdikleri arttıkça kaybetmekten korktukları da artar. Bir türlü “Bu kadarı yeter!” diyemez. İçindeki korkuya bir sınır koyamadığı için elindekine de bir sınır bulamaz.
Elbette insan yarınını düşünür. Evinin, evladının ihtiyacını gözetir. Ama bazen bu haklı kaygının ardına başka şeyler saklarız. Vazgeçemediğimiz rahatımızı ihtiyaç sayar, vermeye kıyamadığımızı kendimize bile söyleyemeyiz. Başkasının cimriliğini kolayca tanırız da kendi elimizin neden kapalı kaldığını uzun uzun açıklarız.
Oysa vermek, insanın kendine karşı dürüst olmasını da ister. “İmkânım yok!” demeden önce, gerçekten neyin eksileceğini düşünmek gerekir. Bazen elimizden çıkacak olan pek azdır. Bize ağır gelen, o azdan vazgeçmektir. Elimizdekini öyle kendimize ait biliriz ki bir başkasının onda payı olabileceğini düşünmek bile bizi huzursuz eder.
Bu yüzden insan, elini açmadan önce gönlünde yer açmalıdır. Başkasının derdini duyabilmek için kendi kaygısından biraz uzaklaşabilmelidir. Çünkü yalnızca kendini korumaya çalışan bir gönülde, başkasının ihtiyacı hep bekler.
Üstelik her zaman para istenmez bizden. Bazen biraz vakit, biraz sabır, dikkatle dinlenecek birkaç söz… İnsan bunları da esirgeyebilir. Birinin derdine ayıracak on dakikayı bulamazken kendi istediği şeylere saatler ayırabilir. Sonra da elinden bir şey gelmediğini söyler. Oysa kimi zaman eksik olan imkânımız değil bir başkasına ayırdığımız yerdir.
Paylaşmak, gönüldeki bu darlığı yavaş yavaş açar. Verdiğinin bir ihtiyacı giderdiğini gören insan, elindekine başka türlü bakmaya başlar. Bir lokma birini doyurmuş, birkaç söz bir yalnızlığı hafifletmiştir. Kendi eksilme korkusuyla meşgulken göremediği bir hayat artık ona uzak değildir.
Belki cömertlik biraz da budur. Kendi yarınını düşünürken başkasının bugününü unutmamak. Kaygılarımız varken de bir ele uzanabilmek.
İnsan bazen yarının yokluğundan korunmak için sımsıkı kapatır avucunu. O avuçta yalnız malını tuttuğunu sanır oysa zamanla gönlü de daralır.
İnsan, yarının korkusuyla gönlünü daralttıkça başkasının derdine giden yolu da kapatır. Bazen o yolu yeniden açmaya, bölüşülen bir lokma yeter. Gönlün en dar geçidinden bile bir insana varılır.
Yarının gölgesini bugünün sofrasına düşürmeden, ekmeğimizi de gönlümüzü de bölüşebildiğimiz günlere…

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir