Zirvede Kadın Var: Medya, kadını nasıl görüyor?

Batman’da bir salonda, birbirinden farklı hayatlara sahip kadınlar aynı cümlede buluştu: “Ben başardım”

Zirvede Kadın Var platformunun farklı şehirlerde sürdürdüğü buluşmaların Batman ayağı, sadece bir etkinlik değil, görünmeyeni görünür kılan güçlü bir sahneydi.

Program, Batman’a misafir olan Platform Yürütücüsü Seyhan Koçak’ın öncülüğünde, Batman Ticaret ve Sanayi Odası (BATSO) ev sahipliğinde gerçekleşti.

Ama bu hikâye sahnede başlamadı.

Program öncesi BATSO Başkanı Kadir Demir’in ev sahipliğinde, BATSO terasında kadınlara özel yemek düzenlendi.

Aynı masada buluşan kadınlar, daha program başlamadan deneyimlerini paylaşmaya başladı. Ardından kürsüye çıkan Kadir Demir, iş hayatına dair tecrübelerini ve karşılaştığı zorlukları anlattı. Bu, aslında günün temasını da belirliyordu: Mücadele, üretim ve görünür olma çabası.

Sonra sahne kadınlara bırakıldı.

Emire Oğuz Orhan, Hasret Ekmen, Filiz Akkoyun, Sabahat Ersöz, Pelin Yeşil, Şükran Demirhan, Evin Yıldız, Evin Kartal, Sena Güneş, Hatice Türkan, Sibel Özcan, Figen Altan, Pervin Eviz ve Zinet Güney ve Fatma Türkan.

Her biri farklı sektörlerde , farklı hayatlardan geliyordu.

Ama anlattıklarında ortak bir tema vardı:

Kadın olmak, iş hayatında hâlâ fazladan bir mücadele demekti.

Finansmana erişimde yaşanan zorluklar…
Erkek egemen sektörlerde var olma çabası…
Aile ve iş dengesi arasında sıkışmak…
Ve çoğu zaman yalnız bırakılma hissi…

Ama bütün bu zorlukların içinde başka bir şey daha vardı:

Vazgeçmemek.

Konuşmacılar sıfırdan kurdukları işleri, yaşadıkları başarısızlıkları nasıl deneyime dönüştürdüklerini ve yılmadan nasıl devam ettiklerini anlattı.

“Küçük” denilen işlerin nasıl büyüdüğünü, görünmeyen emeğin aslında ne kadar büyük bir değer ürettiğini somut örneklerle ortaya koydular.

Ve o sahnede bir isim daha vardı:

O benim annem, muhtar Fatma Türkan’dı.

Mahallesine kazandırdıklarını anlattı.

Bir mahallenin kaderini değiştiren işlerdi hepsi.

Ardından ben çıktım kürsüye, “Kadınların Hikâyeleri Neden Haber Olmalı?” sorusunu konuşmak için.

Çünkü o gün o salonda dinlediğimiz her hikâye, aslında bu sorunun cevabıydı.

Yıllardır gazetecilik yapıyorum.

Ve biliyorum ki kadınlar medyada çoğu zaman üç başlıkta yer buluyor:

Şiddet, magazin ve dram.

Oysa o gün sahnede olan kadınlar, bu üç başlığın hiçbirine sığmıyordu.

Onlar üretimin, direncin, değişimin hikâyesiydi.

Şunu söyledim:
Haber sadece bilgi değildir. Haber aynı zamanda bir insan hikâyesidir. Ve kadınların hikâyeleri, içinde mücadele, dönüşüm ve ilham barındırdığı için en güçlü haber kaynaklarından biridir.

Ama biz çoğu zaman bu hikâyeleri “küçük” diye görmezden geliyoruz.

Oysa gazetecilikte çok temel bir gerçek vardır: Küçük hikâyeler büyük etkiler yaratır.

Bir kadının hikâyesi yayımlandığında, başka bir kadın onu görür ve “ben de yapabilirim” der.

İşte bu yüzden kadın hikâyeleri sadece haber değildir, toplumsal değişimin başlangıcıdır.

Konuşmamda medyanın diline de değindim.

“Kıskançlık krizi cinayeti” gibi başlıkların, faili nasıl görünmez kıldığını, şiddeti nasıl sıradanlaştırdığını ve romantikleştirdiğini anlattım.

Çünkü medya sadece anlatmaz, algı kurar.

Eğer kadınlar medyada sadece mağdur olarak görünürse toplum da onları öyle görür. Ama kadınlar medyada lider, üretici, girişimci olarak görünürse, toplumun bakışı da değişir.

Bu yüzden kadın hikâyelerini yazmak bir tercih değil, gazeteciliğin sorumluluğudur.

Programın sonunda Platform Sorumlusu Seyhan Koçak, bu buluşmaların bir farkındalık ve güçlendirme hareketi olduğunu vurguladı. Amaçlarının kadınların görünmeyen emeğini görünür kılmak ve Türkiye genelinde güçlü bir dayanışma ağı kurmak olduğunu söyledi.

BATSO Kadın Meclisi Başkanı Kübra Başaran ise Batman’a değer katan kadınların daha fazla görünür olması gerektiğini ifade ederek, bu tür programların artarak devam edeceğini belirtti.

Günün finali, Münevver Denizhan ve Musa Medeni’nin ukulele dinletisiyle yapıldı.

Salondaki yoğun duygu, yerini tebessümlere bıraktı.

Ama o gün oradan geriye sadece güzel anlar kalmadı.

Bir gerçek daha netleşti:

Bu ülkede anlatılmayı bekleyen binlerce kadın hikâyesi var.

Ve mesele bu hikâyelerin var olup olmaması değil…
Mesele, onların görünüp görünmemesi.

Çünkü görünürlük güçtür.

Ve biz yazmadığımızda sadece bir haberi değil, bir ihtimali de kaybederiz.

Bir kadının cesaretini…
Bir kız çocuğunun hayalini…
Bir toplumun değişme ihtimalini…

Belki de artık şu soruyu kendimize daha sık sormalıyız:
Biz gerçekten neyi haber yapıyoruz?

Çünkü bazen bir hikâyeyi yazmak sadece bir metin üretmek değildir.
Bazen bir hikâyeyi yazmak, bir zinciri kırmaktır.

Ve unutmayalım:
Anlatılmayan her kadın hikâyesi, bu toplumun eksik yazılmış tarihidir.