Hayat o kadar ciddiye alınmaz ki

Sevgili canlar; hayatınızın geride kalan bölümünü şöyle bir düşünün:

Önemsedikleriniz, olmazsa olmaz dedikleriniz, uğruna kendinizi heba ettiğiniz ve yolunda tükendiğiniz...

Ciddiye aldığınız, çok değer verdiğiniz, umursadığınız, aşırı bağlandığınız...

Fazla kaygılandığınız, strese girdiğiniz, çok üzüldüğünüz ve kendinizi mahvettiğiniz...

Kırdığınız, kırıldığınız, hayal kırıklığına uğradığınız ve pişman olduğunuz...

Herkes için ve her şey için gerçekten değer miydi?

Gözlerinizi kapatın, derin bir nefes alın ve biraz düşünün;

En çok kızdığınız, öfkelendiğiniz, oldu ya da olmadı diye kendinizi paramparça ettiğiniz ne varsa aklınıza getiriniz.

Sahi, değer miydi?

Cevabınız her ne şekilde olursa olsun, Erma Bombeck kanser hastalığından ölmeden önce söylediği şu sözlerine kulak veriniz:

"Hayatımı yeniden yaşayabilseydim eğer; Hastayken yatağa girer dinlenirdim. Ben olmadığım zaman her şey kötüye gidecek diye düşünmezdim. Gül şeklindeki pembe mumu saklamaz yakardım. Daha az konuşur ama daha çok dinlerdim. Yerler kirlense, masa örtüm lekelense bile daha çok arkadaşımı akşam yemeğine davet ederdim. Oturma odasında TV seyrederken, patlamış mısır yer, yerler leke olacak diye korkmazdım. Bana gençliğini anlatmaya çalışan dedeme daha çok vakit ayırırdım. Kocamın sorumluluklarını daha çok paylaşırdım. Saçım bozulmasın diye, arabanın camının açılmasını önlemezdim. Eteğimin lekelenmesine aldırmadan çimlere otururdum. TV seyrederken daha az, hayata bakarken daha çok ağlar ve gülerdim. Ömür boyu garantilidir denilen hiçbir şeyi satın almazdım. Çocuklarım beni öpmek istediklerinde asla "Önce git ellerini yüzünü yıka" demezdim. Onlara daha çok "Seni Seviyorum" derdim ve onlardan daha çok "özür dilerim" dilerdim.

Ama başka bir hayat verilseydi en çok yapacağım şey; her dakikasını değerlendirmek olurdu. Dikkatle bak. Gerçekten gör. Yaşa. Vazgeçme. Küçük şeyler için şikayet etmekten vazgeç. Bana benzemeyenler, benden daha çok şeye sahip olanlar ve kimin ne yaptığı beni ilgilendirmezdi. Bunun yerine, ilişkilerimi güçlendirmeye çalışırdım.

Sahip olduğunuz ruhsal, fiziksel ve duygusal her şey için şükredin.

Tek bir hayatınız var ve bir gün sona eriyor.

Umarım her gününüzü değerlendirirsiniz.

Lütfen bu satırları tekrar tekrar okuyun ve başınızı iki elinizin arasına alıp düşünün;

Ne çok şikayet ediyor, ne az şükrediyormuşuz.

Sahip olduklarımızın kıymetini bilmeden bir üzüm çekirdeğini doldurmayacak meseleler yüzünden ne çok kırıyor ve kırılıyormuşuz. Ne çok üzüyor ve üzülüyormuşuz.

Olmadı diye veya başımıza geldi diye hayatımızı zehir ettiğimiz şeyleri şimdi düşününce gülüp geçiyoruz. Hayatımız ve hayatına ortak olduğumuz tüm sevdiklerimiz için öncelediğimiz ne varsa oluruna bırakalım. Kaderimize rıza gösterelim. Allah'ın bize ikram ettiği bu yaşam için şükredelim ve onu rizasını kazanmaya gayret edelim. Hayatı,  layıkıyla yaşamaya özen gösterelim.

Bu hayata bir daha gelme şansımız yok çünkü.