Mart’ın en güzel yanı

Mart ayının ayrı bir havası vardır.

Yılın en güzel zamanlarından biridir belki de.

Kış ile bahar arasındaki o ince geçişi hissedersiniz.

Hava tam karar veremez; bir bakarsınız hafif bir rüzgar eser, sonra ince ince bir yağmur başlar. Sabah evden çıkarken hep aynı soru akla gelir: “Ceket alsam mı almasam mı?”

Çoğu zaman da doğa kendi şakasını yapar.

Basit bir tişörtle çıktığınız gün yağmur bastırır. “Bugün temkinli olayım” deyip ceket giydiğinizde ise güneş inadına ısıtır.

İşte Mart biraz da böyle bir aydır; sürprizli, canlı ve hareketli.

Tam da böyle bir zamanda Nevruz gelir.

Nevruz…

Nevroz dersiniz, Newroz dersiniz… 

Fark etmez.

Her dilde güzel bir kelimedir aslında.

Çünkü anlattığı şey ortaktır: Doğanın yeniden uyanışı.

Kış boyunca kar yağar, ayaz olur, ağaçlar yapraklarını döker, toprak sertleşir. Ama sonra bir gün, hiçbir şey olmamış gibi doğa yeniden yeşermeye başlar.

İşte Nevruz, doğanın bize verdiği o sessiz ama güçlü cevaptır.

“Kar gördüm, don tuttum, soğuğu yaşadım ama yine de yeniden filiz verdim” demesidir.

Bu yüzden Nevruz sadece bir takvim günü değildir. İçinde derin bir anlam taşır.

Yeniden başlamayı hatırlatır.

Tazelenmeyi, yeni bir enerjiyle ayağa kalkmayı anlatır.

Türkiye’nin birçok yerinde olduğu gibi Batman’da da Nevruz’un ayrı bir yeri vardır.

Burada insanlar farklı siyasi görüşlere sahip olabilir.

Biri X partisine, biri Q partisine gönül verebilir. Ama Nevruz geldiğinde aynı heyecanı yaşarlar.

Birisi “Nevruz” der.

Diğeri “Newroz Biri bu günü “yenilenme” olarak görür.

Diğeri ise “direniş” olarak.

Ama aslında bu iki anlam da aynı yerde buluşur.

Çünkü evet, Nevruz biraz da direniştir.

Dökülen yapraklara rağmen yeniden filiz verebilmenin direnişi…

Kuruyan toprağın tekrar o tanıdık toprak kokusunu yayabilmesinin direnişi…

Hayatın, bütün zorluklara rağmen kendini yeniden hatırlatmasının direnişi.

Belki de bu yüzden Nevruz her yıl bize aynı şeyi fısıldar:

Ne yaşanmış olursa olsun, hayatın içinde yeniden başlamak için her zaman bir zaman vardır.

Yeter ki insan, doğa gibi yeniden yeşermeyi unutmasın.