Recep Kavuş’a cevap

Önceki gün köşesinde hem gazetecilik faaliyetlerim hem Batman Çalışan Gazeteciler Derneği Başkanlığı görevimle ilgili düşüncelerini paylaşan Recep Kavuş’a teşekkür ederek başlamak isterim.

Kendisi Batman’da hak savunuculuğu yapan, çevre konularında yıllardır emek veren, kente değer katan isimlerden biridir.

Yazısında da belirttiği gibi yıldızlarımızın çok barıştığı söylenemez. Bu konuda kendisine katılıyorum. Sanırım ben ona göre biraz daha kavgacı ve agresifim. O ise bana göre biraz daha kırılgan. Tartışmalardan uzak duran, köşesine çekilen bir yapısı vardır. Ben ise “tartışma ise tartışma, kavga ise kavga, uzlaşma ise uzlaşma” diyenlerdenim.

Ama fikir ayrılığı başka şeydir, emeğe saygı duymak başka şey.

Recep Kavuş’un yazısında yer verdiği tavsiyeleri dikkatle okudum. Hatta öyle ki, hepsini olduğu gibi telefonumun notlar kısmına kaydettim. Arada bir açıp okuyacağım. Kendime küçük bir “başkanlık rehberi” yaptım diyebilirim.

Madem konuyu açtı, ben de biraz dernek başkanlığı görevimde neler yapmak istediğimi paylaşayım.

Güneydoğu’da bir gazeteci cemiyetinin başına seçilen ilk kadın başkan olmak, kulağa hoş gelen bir unvan olabilir. Ama doğrusu bunun beraberinde ciddi bir sorumluluk getirdiğinin farkındayım. Attığım her adımın, yaptığım her çalışmanın sadece şahsıma değil, aynı zamanda “kadınlar yapabilir mi?” sorusuna verilmiş bir cevap olarak değerlendirileceğini biliyorum. Bu yüzden gerçekten kılı kırk yararak hareket etmeye çalışıyorum.

Amacım Batman’daki gazeteci derneklerini “tek çatı altında toplamak” gibi iddialı ama pratikte zor bir hedef koymak değil.

Daha gerçekçi bir hedefim var:

Ortak değerlerde buluşabilmek.

Gazetecilikte etik, meslek ahlakı, dayanışma ve itibar… Bunlar bizim ortak paydamız olmalı.

Bugün Türkiye’de basının yaşadığı en büyük sorunlardan biri güven sorunudur. Okur, bazen habere değil, haberi yapanın niyetine bakıyor. İşte tam da bu noktada bizim görevimiz başlıyor. Basın itibarını artırmak için birkaç basit ama etkili adım atmak gerektiğine inanıyorum.

Öncelikle basın meslek ilkelerini gerçekten içselleştiren bir gazetecilik anlayışı geliştirmeliyiz. Doğrulanmamış bilgiyi paylaşmamak, hız uğruna güveni feda etmemek gerekiyor. Genç gazeteciler için mesleki eğitimler ve atölyeler düzenlemeyi planlıyorum. Çünkü iyi gazetecilik biraz da ustadan öğrenilen bir zanaattır. Dayanışma kültürünü güçlendirmek şart. Gazeteciler birbirini rakip olarak değil, meslektaş olarak görmeli. Dijital çağda gazeteciliğin dönüşümünü yakalayabilmek için yeni medya eğitimleri ve projeleri geliştirmek istiyoruz. Ve en önemlisi de gazeteciliğin temel sermayesi olan güveni yeniden büyütmek.

Bu süreçte diğer gazeteci dernekleriyle iletişim ve diyalog kanallarını da açık tutmaya çalışıyorum. Sağ olsunlar, attığımız adımlara onlar da olumlu karşılık veriyorlar. Bu da umut verici bir tablo oluşturuyor.

Tabi Recep Kavuş’un tavsiyeleri arasında dikkatimi çeken bir madde vardı: “Koltuğa yapışmamak”

Doğrusu, koltukla arama güçlü bir bağ kurmayı planlamıyorum. Zaten gazetecilerin koltukla uzun süreli ilişkileri genelde iyi bitmez.

Batman Sonsöz Gazetesi ve Kadraj Dergisi ile mesaim zaten yeterince yoğun. Dernek çatısında üzerime düşeni yaptıktan sonra yine bu alanlara yoğunlaşmayı planlıyorum.

Son olarak şunu söylemek isterim: Batman’da gazetecilik yapan herkesin ortak bir amacı olmalı: Bu kentin daha iyi, daha doğru ve daha adil bir şekilde anlatılması.

Bunun için bazen tartışacağız, bazen eleştireceğiz, bazen de birbirimize takılacağız. Ama sonunda aynı cümlede buluşacağız:

“Daha güçlü bir basın”

Recep Kavuş’a dostane tavsiyeleri için tekrar teşekkür ediyorum. Hem tavsiyelerle hem biraz inatla hem de bolca kahveyle bu görevi yürütmeye çalışacağım.

Umarım günün sonunda hep birlikte şunu söyleyebiliriz:

“Biz tartıştık ama gazeteciliğin itibarı kazandı”