Sonra değil Şimdi

Hayata dair uzun uzun hayaller kurarız.

sahip olmamız gerekenler,

kavuşmayı beklediklerimiz,

yarınlara kaygılarımız,

başarmamız gerekenler,

gelecek planlarımız

ve sonu gelmeyen isteklerimiz…

sayfa sayfa kağıtlar dolduruyor.

ertelediklerimiz,

hep yarına bıraktıklarımız,

ihmal ettiklerimiz,

bir bir kayboluyor sonra.

ve hatırladıkça bir kıymık gibi batıyor göğsümüze pişmanlıklar.

Hep başkasına yakıştırırız ölüm elbisesini.  Sıra bize gelmez bir arzuyla yaşarız hep.

Herkes misafir, biz sonsuza değin burada olacakmışız gibi sarılırız bu efsune.

Ve gün gelir

Soğur bardakta çay.

Askıda giyilmemiş elbiseler kalır.

Kapı önünde eskiyen iki çift ayakkabı.

Evde yankılanan ses gider.

Odalarda amber kokusu eksilir.

Raflarda kitaplar tozlanır.

Bir çocuk yetim kalır.

Bir kucak yalnız.

Bir isim gölgesiz.

Ve hikâyeler son bulur.

Yarım kalır hayatlar.

Gün gelir

20 yaşında genç bir kız

Hiçbir hastalığı yokken

Okul çantasını hazırlamış

Kalemliğinde;

'Özür dilerim Anne! Diye küçük bir not bulunur.

Kalp krizinden

Aniden yere yığılan

Bir müdürün cebinde

Küçücük kızının fotoğrafı çıkar.

Nasırlı ellerinde

Hayatın yorgun izleri 

Yaşlı bir kadın,

Torunu ile “ceee” oynarken

Bir daha nefes alıp verememiş.

25 yaşında bir delikanlı,

Ceketinde nişanlısına alınmış bir yüzük taşır belki

Evlenme teklifi edecekti.

Tıp fakültesinin

Son sınıf öğrencisi

Mezun olmasına bir ay kala

Sevdiklerinin acıya boğarak

Veda etmiş.

Hepsinin de

Planları vardı

Hayalleri

Kaygıları

Beklentileri

Kimin,

Sinema biletleri

Halı saha maçları

Doktor randevuları

Kazanacak sınavları

Yetiştirecek işleri

Alışveriş listeleri...

Ve

Kimi

İki ekmek

Kimi pasta için süt

Kimi doğum günü için çiçek

Almaya giderken dönemez bir daha eve.

Unutma!

hayatla ölüm arasında sadece bir nefes vardır.

Sonra değil ŞİMDİ sor kendine

Ya bugün son günümse?

Neden tövbe etmedim?

Hangi ibadeti öteledim?

Hangi duayı yapamadım?

Kime sarılamadım?

Ne söylemedim?

Hangi iyiliği erteledim?”

Kimin kalbini kırdım?

Kimden özür dilemedim?

Nereye yetişemedim?

Neden gidemedim?

Sonra değil şimdi sor kendine.

Çünkü ölüm haber vermez.

Ansızın geliverir.

Oysa hayat,

Ertelemek için değil,

Doyasıya yaşamak içindir.

Kırmadan, incitmeden,

Gürültü yapmadan,

Görünmeden,

Bir Allah rızası,

Bir gönül duası,

alıp sessizce gitmek.

Rabbim!

Pişmanlıkla değil,

Şükürle, iyilikle, güzellikle dolduracağımız

Bir ömür bağışlasın..