"Topla gül goncalarını toplayabilirken
Zaman akıp gidiyor:
Aynı çiçek sana bugün gülümserken,
Yarın solup gidiyor. "
(Ölü Ozanlar Derneği kitabından )
Hiç bitmeyen işler, tamamlanmayan meşgaleler, ulaşması gereken yerler ve hep eksik kalan duygular yüzünden koşuşturup duruyoruz gün boyu.
Hayat, ömür süzgecinden eriyip giderken menzile varamayan hayaller yüzünden yaralıyız hep. Hep birine, bir yere yetişme telaşı var içimizde. Hep eksik bir yüzün, hep yarım kalmış bir rüyanın tamamlanmamış mutluluğunu arıyoruz kargaşanın içinde.
Durmadan, dinlenmeden dörtnala koşan atlar misali doludizgin zamanı kovalıyoruz.
Biri bitse, diğeri başlıyor. Diğerine yetişsek, öbürü kalıyor tamamlanması gereken. Soluklanmadan, mola vermeden, tüm tedirginliğimizle ıskalıyoruz gün batımını.
Yapılacakların listesi hiç bitmez telefonlarımızda. Not defterlerimizde kalın puntolarla çizilmiş işlerin yorgunluğu var. Faturalar, e postalar, çocukların ihtiyaçları, eve alınacaklar, hayali kurulanlar, sahip olmak istenilenler, yetiştirmesi gereken evraklar, yarına hazırlıklar ve bitmeyen trafik yorgunluğuyla tükettiğimiz zaman, akıp geçiyor nehrin suları misali ömrümüzün deltasından.
Belki de bugün, o listeleri bir kenara bırakıp durmanın, solmadan önce gül goncalarını toplamanın tam vaktidir. Çünkü yarın, çok geç kalmış olmanın üzüntüsüyle bizi uyandırabilir.
Bugün bize gülümseyen o çiçek; bazen ihmal ettiğimiz bir dostun kahkahası, pencerenin pervazlarınsa süzülen sabah güneşi, ertelediğimiz bir hayal ya da sadece hiçbir şey yapmadan geçirdiğimiz sakin bir öğleden sonrası. Yarın bizden çok uzaklaşabilir.
En güzel goncaları müsait olduğumuz bir başka zamana saklıyoruz hep. Hep yarına erteliyoruz en güzel çiçek kokan buluşmaları, dost sohbetlerini. Oysa yarın, o çiçeğin yapraklarını çoktan dökmüş olabileceğini hesaba katmıyoruz.
Dur ve soluklan. Topla güneşten aydınlıkları. Kucak kucak topla gonca gülleri. Hayat sana gülümserken, kıymetini bil tüm sevdiklerinin.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir