Yüzyıllar boyunca insanlık, ilerlemenin, aydınlanmanın ve medeniyetin kalesini inşa ettiğini iddia etti. Hukuk metinleri yazıldı, kürsülerden büyük laflar edildi, evrensel beyannameler imzalandı. "Bir daha asla" denildi. "Çocuk hakları" kutsandı, "kadın hakları" güvence altına alındı, "insan onuru" dokunulmaz ilan edildi. Ancak tarih, en büyük utançlarını tam da bu süslü kelimelerin ve kalın ciltli kanunların yazıldığı asırlarda yaşadı. Bugün, gözümüzün önünde canlı yayınlanan bir soykırımın orta yerinde duruyoruz; çadırların altında can veren çocukların, açlıkla ve ilaçsızlıkla sınanan masumların feryatları arasında, o koca koca uluslararası normların ne kadar sahte, ne kadar işlevsiz ve ne kadar ucuz olduğunu acı bir şekilde izliyoruz.
Eğer on binlerce sayfalık insan hakları sözleşmesi, bir çocuğun üzerine atılan tek bir bombayı durdurmaya yetmiyorsa; o kâğıtlar çöpten başka bir şey değildir. Eğer "demokrasi" ve "özgürlük" havarisi kesilen başkentler, üç beş siyasi çıkar veya küresel güç dengesi uğruna katliamlara göz yumuyor ya da alkış tutuyorsa, o modern söylemlerin tamamı tarihin en büyük aldatmacasıdır.
EMPATİNİN İFLASI VE BATI’NIN İKİYÜZLÜLÜĞÜ
Bugün insan hakları savunuculuğu, kulak arkası edilebilir, mevsime göre giyilen bir kostüme dönüşmüştür. Modern dünyanın ağzından düşürmediği "empati" kavramı, ne yazık ki coğrafi sınırlara ve ırki ayrımlara mahkûm edilmiştir.
Sormak gerekir:
* Bu süslü kürsülerde insan hakları dersi verenler, Gazze’deki çamurun içinde, fırtınanın ve yağmurun altında sular altında kalan o çadırlarda kendi çocuklarını hayal edebiliyorlar mı?
* Kendi ailelerini, yaşlı analarını, masum yavrularını bir damla suya, bir parça ekmeğe muhtaç halde, ilaçsız, hastanesiz ve tuvaletsiz bir ömrün mahkûmiyetine bırakılmış şekilde düşünebiliyorlar mı?
Cevap acı ama nettir: Hayır. Çünkü onlar için "insan", ancak kendi çıkarlarına yaradığı ya da kendi coğrafyalarında yaşadığı sürece değerlidir. Uzaktaki bir mazlumun feryadı, onların klimalı odalarındaki konforu bozmadığı sürece sadece bir "haber"den ibarettir.
KINAMA ÇÖZÜMSÜZLÜĞÜ VE KÜRESEL ESARET
Bugünkü küresel düzen, hakikati korumaktan uzaktır; aksine, vahşi bir vampirizmin yönettiği büyük bir tiyatroya dönüşmüştür. Uluslararası teşkilatlar, kürsülerden yayımlanan üç beş cümlelik cılız "kınama metinlerine" sıkışıp kalmıştır. Kınamak, suç ortaklığını örtmenin en ucuz yoludur. Katilleri durdurma iradesi göstermeyenler, kınama sözcüklerinin arkasına saklanarak tarih önünde suçlu sandalyesinden kaçamayacaklardır.
Dünya, ne yazık ki çıkarlarını insanlığın üstünde tutan üç beş küresel güç odağının insafına terk edilmiştir. Ellerindeki ekonomik, siyasi ve askeri gücü mazlumların hayatını kurtarmak için harekete geçirmeyenler bilmelidirler ki; bugün sessiz kaldıkları her zulüm, yarın kendi kapılarını çalacak olan adaletsizliğin hazırlığıdır. Gücü elinde bulundurup da onu suskunlukla zehirleyenler, bir gün o adalete herkesten çok muhtaç olacaklar ve o gün ne sığınacakları bir uluslararası hukuk ne de vicdanları temizleyecek bir retorik bulamayacaklardır.
SONUÇ YERİNE
Bugün Gazze'de ve dünyanın diğer mazlum coğrafyalarında ölen sadece çocuklar, kadınlar ve yaşlılar değildir; bugün ölen, insanlığın ortak vicdanıdır. Eğer soykırımcıların ve insanlık düşmanı vampirlerin insafına bırakılmış bir dünyada yaşıyorsak, kabul edelim ki insanlık çoktan ölmüştür.
Ancak unutulmamalıdır ki tarihin akışını yalnızca zalimler değil, o zalimlerin karşısında susmayanlar ve gerçek adaleti haykıranlar belirler. O kâğıttan sözleşmeler ve yalan dolu kürsüler yıkılacak, fakat mazlumların ahı bu düzenin temellerini mutlaka yerle bir edecektir.

Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir