Ana içeriğe geç
Ekrem Işık
Ekrem IşıkKöşe Yazarı

Kim dur diyecek?

​Her yeni güne uyanırken, içten içe "Bugün daha iyiye, daha güzele doğru bir adım atacağız" umudunu taşımak ister insan.

Kim dur diyecek?

​Her yeni güne uyanırken, içten içe "Bugün daha iyiye, daha güzele doğru bir adım atacağız" umudunu taşımak ister insan. Lakin tecrübe ettiğimiz hakikat, bu masum temenninin her gün biraz daha ezildiğini, yozlaşmanın ve çürümüşlüğün boyunduruğu altında ezilip gittiğini gösteriyor. Her geçen gün düzeleceğimize, bozuldukça bozuluyoruz; adeta tersine bir evrimin, geriye doğru bir gidişin acı süzgecinden geçiyoruz.

​Eskiden ekranlarımız bu kadar karanlık, bu kadar ahlaksız, bu kadar rezil değildi. Evimizin en mutena köşesinde yer alan o camlar; bir zamanlar hayatı, bilgiyi, estetiği, aile değerlerini ve insanı yücelten yapımlara ev sahipliği yapardı. Şimdi ise mahremiyetin kilitleri birer birer kırılıyor, ahlaksızlık her gün kurnazca kurgulanmış formatlar vasıtasıyla zihinlere zerk ediliyor ve meşrulaştırılmaya çalışılıyor.

​Gündüz kuşağı adı altında pazarlanan o ucuz yapımlarda, magazin kisvesi altında aile içi rezillikler adeta sıradanlaştırılıyor. Biri yengesiyle, diğeri eniştesiyle, bir diğeri komşusuyla, bir diğeri yeğeniyle... İnsan onurunu, medeniyet köklerimizi ve toplumsal bağlarımızı yerle bir eden bu senaryolar, çürümüş bir zihniyetin masumiyet maskesi takmış hali olarak her gün milyonların evine sızıyor.

​Peki, soruyorum: Bunlara kim dur diyecek?

​Bu ahlaksızlık dalgası bir yerde durmayacak mı? Bir sınırı, bir ölçüsü, bir hududu yok mu bunun? Toplumu ayakta tutan manevi sütunlar yıkılırken, "ahlaksızlığın da bir hududu olmalı" demek için daha neyi kaybetmemiz gerekiyor? Neden bu pervasızlıklar sistematik bir şekilde normalleştirilmeye çalışılıyor?

​Nasıl bir gelecek bekliyoruz? Çocuklarımıza, gençlerimize, yarınlarımıza miras bırakacağımız tablo ortada. Nasıl bir nesil hayal ediyoruz; mahremiyet bilincini yitirmiş, değerlerine yabancılaşmış, her türlü bayağılığı kanıksamış bir kitle mi?

​Şunu acı bir tefekkürle ifade etmek gerekir: Bu tür yayınların topluma verdiği manevi tahribat ve ruhsal erozyon kadar, insanlığa İsrail dünyada vermemiştir. Tankın, tüfeğin, fiziki zulmün yıkamadığı kaleleri, bu ekranlar içeriden ve sinsice fethediyor; bir milleti ruh kökünden kurutuyor. İsrail demişken; sahi, bu zihin bulandıran, nesilleri zehirleyen programlar kimin kontrolünde? Küresel bir aklın, kökleri dışarıda olan bir projenin ürünü mü yoksa içimizdeki kifayetsiz muhterislerin ellerinde mi şekilleniyor?

​RTÜK ne iş yapar? Bu kurum, yasaların kendisine verdiği yetkiyi, asli vazifesi olan toplumu ve aile yapısını korumak için ne zaman tam manasıyla devreye girecek? Yoksa bu tablo karşısında sessiz kalmak, suskunlukla onay vermek anlamına mı geliyor?

​Para için her şey mübah mı? Reyting uğruna, üç beş kuruşluk reklam geliri uğruna insan onuru, toplumsal huzur ve geleceğimiz harcanabilir mi? "Reytingdir, izleniyor" bahanesinin arkasına sığınarak her türlü rezilliğe müsaade edilebilir mi?

​İyi de, bu toplum önce böyle değildi ki! Siz toplumu bu halde bulmadınız, bu hale getirdiniz. Toplumun geleneksel eğilimlerini, ahlaki trendini bu karanlık yöne siz çevirdiniz. Ekranı elinde tutanlar, kalemi bükenler, bu dejenerasyonu kültür diye pazarlayanlar bu vebalin doğrudan orantılı ortağıdır.

​Eğer bu gidişata bugün "dur" denilmezse, yarın ne savunacak bir değerimiz ne de sığınacak bir aile limanımız kalacak. Vakit, bu gidişata ses yükseltme, mahremiyetimize ve geleceğimize sahip çıkma vaktidir.

​Çünkü kaybedilen toprak geri alınır, lakin kaybedilen ahlak ve çöken bir medeniyet kolay kolay ayağa kalkamaz.

 

Okur görüşleri
0 yorum
Yorum yaz
Yorumlar yayın ilkelerine göre incelenir.
Yorumları göster0 yorum
Henüz yorum yapılmamış. İlk Yorumu Siz Yapın