Güneşli bir öğleden sonrası. Badem çiçekleri şehrin tüm sokaklarını süslüyordu. Gönül duası, şiir goncası, ceylan koşması, cennet hurması beş yaşında dünyalar güzeli bir minikle baş başayım. Arabanın arka koltuğuna kurulmuş, dışarıdaki kalabalığı izliyor tüm tatlılığıyla. Markete yaklaştığımızda "Baba, ben çikolata alacağım, sana da alayım mı?” Dedi. Ben de su istedim.
Arabayı markete yanaştırıp ve onu içeri yolladım. Ben de arabanın içinde beklemeye koyuldum.
Bir dakika geçmeden kapıda göründü. Nefes nefese ama kararlı bir ifadeyle yanıma geldi: "Baba, su bulamadım!" Gülümsedim, "Git, tekrar dikkatlice bak yavrum" dedim.
Gitti. Bir dakika sonra yine kapıda bitti: "Baba, suyu buldum ama elim yetişemedi!" Dedi.
O esnada hemen inip onunla içeri girmeyi her ne kadar istesem de onun kendi yolunu bulmasına alan tanımak daha doğru olacağını ve yarın karşılaşacağı sorunlara kendi çözüm üretmesi için bugünden bir patika yola girmesi gerektiğini düşündüm. "Git, içerideki ablalardan birinden yardım iste, öyle al" diye yeniden yolladım.
Bu kez içeride biraz daha uzun kaldı, yaklaşık beş dakika. Kapıdan çıktığında ise yüzünde dünyaları fethetmiş bir komutanın gururu vardı; elinde su şişesi ve çikolatasıyla koşa koşa geldi. Merakla sordum, "Nasıl aldın?" Gözlerinin içi parlayarak anlattı: "Dolabı açtım, parmaklarımla suyu yavaş yavaş kenara çektim, öyle aldım. Hiç Kimseden yardım istedim, tek başıma aldım, biliyor musun baba’ dediğinde gözlerinin içi gülüyordu mutluluktan.
Aslında benim dediğimi yapmamış, kimseden yardım istememişti. Kendi bulduğu bir yöntemle çözüm üretmiş ve istediklerini alıp gelmişti.
İçindeki "ben yapabilirim inancının mutluluğu gözlerindeki pırıltıdan okunuyordu. Teşekkür edip yola devam ettik ama o kısa market macerası zihnimde uzun süre yankılandı.
Biz ebeveynler, çocuklarımızın hayatındaki zorlukları, engelleri veya başarısızlık ihtimallerini daha onlarla karşılaşmadan önce tıpkı bir çim biçme makinesi gibi ortadan kaldırmaya çalışıyoruz. Çocuğun önüne çıkabilecek engelleri kaldırmak için canhıraş mücadele ediyoruz.
Bazen çocuklarımızın önündeki engelleri o kadar hızlı temizliyoruz ki, onların kendi başlarına başarma zevkini, o tatlı zaferin sevincini ellerinden alabiliyoruz. Oysa beş yaşında bir çocuğun o buzdolabının kapağını açıp suyu kendine doğru çekmesi, sadece birinin veya kendisinin susuzluğunu gidermek değil; özgüvenin, kendi ayakları üstünde durabilmenin ve yarın karşılaşacağı sorunlarla nasıl baş etmesi gerektiğini öğrenilmesinin en güzel hali.
Çocukların sağlıklı bireyler olarak yetişebilmesi için hata yapmaya, hayal kırıklığı yaşamaya ve bu zorluklarla kendi başlarına baş etmeye ihtiyaçları vardır. Ebeveyn olarak amacımız, yolu temizlemek değil; onlara o yolda yürümeyi ve düştüğünde kalkmayı öğretmektir.
Lina adle ile yaşadığımız bu küçük ve tatlı hadisede kendime bu dersi aldım.
Yorum yaz
Yorumları göster0 yorum
Yorumu bildir