Mustafa Tekik anısına

Acelen neydi iki gözüm, daha yolumuz vardı…

Her ölüm erkendir bilirim,

Ama senin gidişin…

Daha güneş yeni doğmuştu yüzüne Mustafa,

Daha çocukluk gülüşün kurumamıştı bakışlarında.

Sen vardın;

Elinde kitap,

Kafanda memleket,

Yüreğinde halkın sevdasıyla

Petkop’un tezgâhında kasiyer,

Ama hepimizden bilge, hepimizden yiğittin.

Sakalın tüy gibi,

Ama gözlerin dağ gibi…

Hesap makinesinde parmakların şimşek gibi oynar,

Dostun cebini, yüreğini bir solukta hesaplardın.

İşçiye omuz, esnafa umut, yoldaşına sırdaş oldun.

Sevgiyle yürürdün kalabalıklarda

Ve kalabalıklar sana sevdalıydı Mustafa.

Petkop kapanınca,

Sen düşmedin.

TPAO’da üretime girdin,

Ama senin üretimin her zaman

Umuttu, direnişti, hak arayışıydı.

Sonra sendika…

Sonra siyaset…

Sonra zindanlar, gözaltılar,

Bir milletin sırtına çöken zulümle

Bir ömür cebelleşmek…

Sen yılmadın Mustafa,

Senin yüreğine baskı sökmedi.

Derman oldun bir ömrün çilesine,

Sükût oldun arkadaşının yasına…

Ama kardeşinin, yoldaşlarının

 Şahadetleri için yandığında

Dayanmadı kalbin…

Biriktirdin acıyı içte içte

Ve en sonuncusunda

Bir kuş gibi

Kanadın kırık düştün yere…

Yokluğun çöküverdi omzumuza,

Batman’ın sokakları sessiz şimdi,

Bir sandal eksik barikattan

Bir yürek eksik miting alanından…

Ey sevdiğimiz kardeş,

Ey yoldaş,

Acelen neydi?

Daha söyleyecek sözümüz vardı.

Daha yürüyecek yolumuz,

Yatışacak hesaplarımız,

Kuruyacak gözyaşlarımız vardı…

Şimdi seni anarken

Bir kitap düşüyor elimizden,

Bir hesap tutmuyor artık,

Bir şehrin ışığı eksik

Ve bir halkın duası eksik değil ardında.

Yatıştığın yerde incinme,

Dostların seni unutmaz,

Uğurlar olsun Mustafa,

Giden değil, kalan yanarmış

Yana yana yürürüz ardınca…