37 yıl önce İran-Irak savaşının sonlarına doğru devrik Saddam mezalimi Kürtlere karşı başlattığı Enfal harekatının son aşamasında Halepçe saldırısını gerçekleştirerek 5 bin masum insanı öldürdü.
Savaşa seyirci kalan Avrupa-ABD ürettiği hardal ve sarin gazını Saddam’a para karşılığında satarak tüm dünyanın gözü önünde bomba haline getirip, masum Kürt halkını üzerine yağdırdılar.
Dünya utanmadı, arlanmadı sadece seyirci kaldı.
O dönemi çok iyi hatırlıyorum.
Bölgeye kimse gidemiyordu, kimyasal gazın etkisi haftalarca sürdü.
Halepçe bölgesinde ölen 5 bin masum insanın cesetleri sokaklarda olduğu gibi duruyordu. O dönemde bombardımandan hemen sonra canını hiçe sayarak bölgeye giden tek gazeteci-savaş muhabiri arkadaşımız Ramazan Öztürk’tü Halepçe’de çekilen tüm acı fotoğrafların altında Ramazan Öztürk imzası var.
Son derece acı ve insanlık suçunun işlendiğini belgeleyip, gün yüzüne çıkaran meslektaşımızı buradan bir kez daha minnetle yad ediyorum.
Ramazan Öztürk yıllarca bölgemizde gazetecilik yaptı, kendisi ile çok çalıştım.
Katliamdan kısa bir süre sonra görüştüğün gazeteci arkadaşım Öztürk olayı aynen şöyle anlatıyordu;
-“Bölgeden herkes kaçarken ben Halepçe’ye gidiyordum. Katliamın olduğu bölgeye varınca gördüğüm manzara karşısında kanım dondu. Ama mesleğimi icra etmek zorundaydım, hem gözümden yaşlar geliyor hem de fotoğraf makinasının deklanşörüne durmadan basıyordum. Halepçe’ye girdiğimde tüm insanlar ölmüştü her taraf cesetler ile doluydu, caddelerde sokaklarda kadın, erkek ve çocuk cesetleri vardı. Keskin ve burnumuzdan girip beynimize vuran ekşi elma kokusunu hala alabiliyorduk. Merak ettim ve cesetlerin birine dokundum gazın etkisi ile cesetler pamuk gibi yumuşacık olmuştu ceset parçaları elime geliyordu. Çok ama çok acıydı. Hala o “sessiz tanık” fotoğrafına baktığımda çocuğunun üzerine kapanan Ömer Hawar babayı kendim olarak, O masum bebeği de evladım gibi görürüm. Allah böylesi acıları kimselere yalatmasın…”
Evet… Gerçekten de çok acı, tarihin en büyük soykırımlarından olan Halepçe katliamını buradan bir kez daha kınıyor, lanetliyor ve tel’in ediyoruz.
Yaşasın dünya ve insanlık barışı…