Modern teknolojinin yaşamın her alanını dönüştürdüğü çağımızda, sanat hâlâ insanın en kadim ve en derin ifadesi olarak varlığını sürdürüyor.
Eğitim, yalnızca bilgiyi aktarmakla sınırlı kalmıyor; duygu, estetik ve kültürel birikimle bütünleştiğinde anlam kazanıyor. İnsanlığın beşiği olarak kabul edilen Mezopotamya’da başlayan ve tüm dünyaya yayılan büyük hikâyeyi yeniden hatırlamak, geçmişle bugünü birleştiren eşsiz bir yolculuk niteliğinde.
Tarih boyunca dört büyük nehir, uygarlıkların doğuşuna tanıklık etti: Nil, İndus, Sarı Nehir ve Dicle-Fırat. Bu büyük nehirler arasında en eski ve en köklü medeniyet Mezopotamya’da filizlendi. Yazıyı, tekerleği icat eden, zamanı hesaplayan, gökyüzünü ve yeryüzünü anlamlandıran Mezopotamya’da ilk buğday evcilleştirildi, şehirler kuruldu ve atalarımız farklı hayaller kurmaya başladı. Taş Devri duygularıyla, Orta Çağ kuralları ve kültürüyle donatılmış bu topraklar, insanlığın ruhunu ve belleğini bir arada taşımaya devam ediyor.
Ve destanlar… Her şey Gılgamış’la başladı. Destanlar, sadece hikâye değildir; halkların bilinçaltında saklı duran aynalardır. Masallar, mitler ve efsaneler geçmişin sırlarını günümüze taşıyan kültürel şifrelerdir. Yeni olan her şey, aslında geçmişin derinliklerinden yükselir. Bu nedenle, yerelden evrensele uzanan yolculuğumuzda Mezopotamya’nın ezgilerini ve sessiz çığlıklarını duymak ve yaşatmak önemli bir sorumluluktur.
Biz Mezopotamya'nın ilk insanlarıyız. Bu toprakların mistik sesini, kültürel dokusunu ruhumuzda taşıyoruz. Göbeklitepe’den Karahantepe’ye taşın dile geldiği kadim anıtlar, insanlık tarihinin yeniden yazıldığı alanlardır. Çünkü büyük uygarlıkların çoğu, su kenarlarında doğdu.Hidrolik uygarlıklar; Sümer, Babil, Mısır, Aztek, Hint, Çin...
Hidrolik uygarlıkların izleri hâlâ toprağın derinliklerinde saklıdır. Nemrut Krallığı’nın ihtişamı, Hasankeyf’in tarihi taş köprüleri, mağaraları ve kaleleri, bu coğrafyanın zengin mirasını günümüze taşıyor.
İnsan dünyayı hikâyelerle anlar; masallar, romanlar, dans ve müzik aracılığıyla kendini ifade eder. Mitoloji ise tüm bu anlatıların kozmolojik bağını kurar. Prometheus’un ateşi bilgiye, Anadolu'nun ateşi ise kültüre ışık tutar. Biri insanı düşünmeye, diğeri duymaya davet eder. Bu iki ışık, insanlığın gelişim serüvenine yol gösterir.
Avcı-toplayıcı toplumdan tarıma geçiş, insanlık tarihindeki en köklü dönüşümdür. Yazının icadı, tekerleğin bulunması, kitabın doğuşu, Gutenberg’in matbaası ve Turing’in makineleri; tüm bu köklü dönüşümlerin izlerini günümüzde, bedenin diliyle ve müziğin sesiyle yeniden görmek mümkün.
Yunus Emre’nin sevgisi, Mevlana’nın hoşgörüsü, Nasreddin Hoca’nın gülümsemesi ve Aşık Veysel’in bastığı kara toprak, bu toprakların sesini yükseltiyor. Mezopotamya’nın ezoterik oyunları, toplumla yeniden hayat buluyor.
Mezopotamya’nın büyüsü, yalnızca tarihin değil, insan ruhunun da derinliklerinde yaşamaya devam ediyor.
İnsanlık, atom altı parçacıklardan galaktik evrenin sonsuzluğuna uzanan bir hikâye yazıyor. Bu hikâyenin en büyülü bölümü, hepimizin içindeki kadim sese kulak verebilmekle başlıyor.
Günün sonunda, yani film bitince hepimiz birer hikaye olmayacak mıyız?