Çocuklar an'da yaşar. Onlar öncesinde yaşadıklarına, sahip olduklarına değil, şimdi içinde bulundukları ana odaklanır. Birlikte güzel bir zaman geçirdikten sonra bir anda küçük bir olaya büyük bir tepki vermelerinin altında bu düşünce yatar. O yüzden Onlara kızmayın, bağırmayın, öfkelenmeyin.
Bir oyun parkına gittiniz ve ailecek çok güzel eğlendiniz, keyif aldınız, mutlu oldunuz. Eve dönerken yol üstünde bir dondurma yemek istediniz ve çocuğun elindeki dondurması yere düştü. Bir anda çocuk kendini yerlere atıyor, debeleniyor, çığlık atıyor.
Bu durum karşısında duyduğunuz duygu nedir? Öfke mi, şaşkınlık mı, kızgınlık mı?
Ailecek eğlendiniz, oynadınız, yemek yediniz eve mutlu bir şekilde dönüyorsunuz. Canınız dondurma istedi ve çocuğun elindeki dondurma yere düştü. Çocuk kendini yerlere attı. Ne hissedersiniz; Öfke.
Az önce şen şakrak olan, zıplayan, oynayan, kahkaha atan, gözlerinin içi gülen çocuk, ne oldu da bir anda bu kadar öfkekendi diye düşünüyorsunuz?
Çünkü çocuklar an'da yaşar.
Az önce yaşadıklarınıza, birlikte geçirdiğiniz tüm güzel zamana değil, dondurmasının yere düşmesine odaklanır sadece. Ne var bunda canım diyebilirsiniz onun yerine başka bir dondurma alırız diye düşünüyorsunuz fakat çocuk geriyi, ileriyi düşünecek kadar duygularını regule edemez, hislerini düzenleyemez.
Çocuğun birçok oyuncağı vardır. Ama elinden biri düşüp kırıldığında çocuğun tepkisi ne oluyor? Çığlıklar içinde ağlıyor değil mi?
Ya da eve bir misafir geldiğinde veya siz misafirliğe gittiğinizde odada birden fazla oyuncak olmasına rağmen çocukların bir oyuncak yüzünden birbirine girdiğine, o oyuncak için ağladığına şahit olmuşsunuz. O anda ne hissediyorsunuz?
Mahcubiyet.
Size ne kadar anlamsız geliyor değil mi? O kadar oyuncak varken hatta daha önce hiç ilgilenmediği bir oyuncak olmasına rağmen şimdi ne oluyor da bu kadar sahipleniyor ve sadece o oyuncağı istiyor çünkü çocuklar an'da yaşıyor ve öz düzenleme becerisine sahip değiller. O anda sadece tek bir nesneye odaklanıyor ve tek bir duyguya sahiptir. O oyuncak onun ve onun elinde olması gerekiyor çünkü o anda sadece o oyuncağın mutluluk vereceği düşünüyorlar.
Bu sebeple çocukların verdiği ani tepkiler, anlamsız davranışlar karşısında öfke, suçluluk, mahcubiyet duymak yerine onların hislerini anlamamız gerekiyor. Çünkü onlar an'da yaşıyor.
Çocuğunuza kızmadan, bağırmadan, öfkelenmeden önce durun, derin bir nefes alın ve çocuğumun şuan neye ihtiyacı var diye kendinize sorun. Çocuğu anladığınızda kendinize de iyi geldinizi fark edeceksiniz.