Düşün sen daha yokken.
İsmin cismin bilinmezken.
Adın anılmazken herhangi bir dudaktan.
Yüzünü bilen hiç kimse yokken. Yıllar evvel. Binlerce yıl evvel. Seni hatırlatan hiçbir emare bulunmazken yeryüzünde.
Övündüğün, övünmeye layık gördüğün hiçbir şeyin izi görünmüyorken dünyada. Şımardığın, böbürlendiğin, kibirlendiğin topraklar başkasının elindeyken. Bağ, bahçen ismini bile tarihte duymadığın başkasının malı mülküyken. Kendine sınırsız güç bulduğun para bile icat edilmemişken. Bu makam, bu mevki, bu şan ve şöhret, bu koltuklar ve rütbeler başkasına aitken.
Bu şatafatlı hayatı başkaları sürüyorken. Sahip olduğun ve kendine ebediyen hak gördüğün her şey ama her şey bir başkasınınken. Sen kimsin de bir heyula gibi korkunç bir enaniyetle bunları kendine sonsuz görüyorsun.
Senden sonra adın bile anılmazken. Yaşadığını bile kimse bilmeyecekken. Övündüğün, gurur duyduğun, kibirlendiğin tüm makam ve mevkileri kime bıraktığını bilmeden ayrılıp gittiğin bu dünyada sana ait hiçbir şeyin emaresi bulunmayacakken. Sen kimsin de bu kadar kasılarak yürüyorsun bu gök kubbe altında.
Senden önce ve senden sonra kimler gelip geçti bu topraklarda. Kimler han eyledi bu diyarı. Kimler mesken bildi bu şaşalı dünyayı. Hepsi göçüp gittiler amansız. Bir ah kaldı geride. Kaçının pişmanlık çığlıkları yankılanıyor derin dehlizlerde. Kaçı bir kuru yaprak gibi savrulup gitti bilinmezliğe.
Bilbilsen ne civanmerttiler. Ne babayiğit. Hepsi de yenilmez sanırdı kendini. Hepsi de koltuklarında gerilerek yayıldı tükenmez bir hisle. Makamlarını, rütbelerini, otoritelerini sınırsız güç bilirlerdi. Şimdi ne adı var, ne sanı var dönüşü olmayan bu seferde.
Sana emanet edilen nesnelerin, kimliklerin, cisimlerin, etiketlerin, ünvanların, sıfatların bir sahibi var. Sen kimsin ki bu kadar kibirleniyorsun.
Ay, dünyaya ait olduğunu mesele etmezken. Arı bal yaptığı için şımarmazken. Ağaç verdiği meyveyle övünmezken. Bülbül sesiyle gururlanmazken. Sen kimsin ki bu kadar kibirleniyorsun.
Gözle görmediğin bir mikroorganizma bile seni yürümeyecek kadar zayıf düşürüyorsa Büyüklenme. Kibri bırak. Tevazu yolunu tut. Seni bir hiçken var edeni tanı, şükrünü eda et.