Son zamanlarda adliye koridorlarında yürüyen gençlerin sosyal medyadaki görüntüleri yürek burkuyor.
Daha bıyığı yeni terlemiş, hayatının baharında olan gençler, kelepçeler eşliğinde cezaevine gönderiliyor. Oysa o ellerde kelepçe değil, bir mesleğin emeği olmalıydı.
Bir anahtar tutmalıydı o eller…
Bir torna makinesinin başında durmalıydı…
Bir bilgisayarın başında üretmeli, bir iş yerinde alın teri dökmeliydi…
Ama ne yazık ki bazı gençler meslek sahibi olmak yerine, hayatlarının en verimsiz yıllarını cezaevi duvarları arasında geçirmek zorunda kalıyor.
Oysa meslek, sadece para kazanmak değildir.
Meslek, bir kimliktir.
Meslek, bir duruştur.
Meslek, insanın hayatta “ben varım” diyebilmesidir.
Mesleği olan bir genç, kolay kolay yanlış yollara sapmaz. Çünkü sabah kalkmak için bir nedeni vardır. Çünkü kuracağı bir gelecek, ulaşacağı bir hedef vardır.
Bugün Türkiye’nin en büyük gücü genç nüfusudur. Ama bu gücü doğru yönlendirmezsek, avantaja dönüşmesi gereken bu potansiyel, toplumun en büyük yarasına dönüşebilir.
Her gence üniversite yolu açık olmayabilir. Ama her gencin bir mesleği olabilir.
Bir genç iyi bir usta olabilir.
Bir genç iyi bir teknisyen olabilir.
Bir genç iyi bir aşçı, kaynakçı, elektrikçi, yazılımcı olabilir.
Ve şunu açıkça söylemek gerekir:
Bir ustanın kazandığı helal para, bir gencin hayatını kurtarır.
Bir meslek, bir genci cezaevinden daha güçlü korur.
Bugün sanayide, atölyelerde, işletmelerde en büyük sorun “eleman bulamamak”.
Ama aynı zamanda cezaevlerinde binlerce genç var.
Bu çelişkiyi ortadan kaldırmanın yolu bellidir:
Gençleri suça değil, mesleğe yönlendirmek.
Ailelere büyük görev düşüyor.
Çocuklarının sadece diploma sahibi olmasını değil, meslek sahibi olmasını da önemsemeliler.
Devletin, kurumların, sivil toplumun ve toplumun her kesiminin gençlere iş kapısı açması gerekiyor.
Çünkü unutmayalım…
Bir gencin eline meslek verirseniz, geleceğini kurtarırsınız.
Ama sahipsiz bırakırsanız, o genci demir kapılara teslim edersiniz.