Memleketim Batman’dan hiç bu kadar uzak kalmamıştım.
Bu uzaklık yalnızca haritadaki kilometrelerle ölçülebilecek bir mesafe değildi; alışkanlıkların, seslerin, kokuların ve tanıdık yüzlerin yavaş yavaş geride kalmasıyla oluşan derin bir boşluktu.
Batman benim için sadece doğduğum şehir değil, kimliğimin sessizce şekillendiği yerdi.
Batman’ın sabahları bambaşka olurdu.
Cuma Usta’nın çorbasının buğusu, hemen yanındaki kahvede soba başında yapılan sohbetlere karışırdı. Evlerde pişen taze ekmeğin kokusu sokaklara yayılır, gün daha başlamadan insana memlekette olduğunu hissettirirdi.
Şimdi bambaşka bir şehirde, aynı güneş doğuyor, belki ama aynı tat yok sofralarda.
Çünkü memleket, gökyüzünden çok yeryüzündeki bağlarla anlam kazanıyor.
Uzak kaldıkça fark ettim ki Batman sadece hatıralarımda yaşayan bir şehir değil; damak tadımda ve kalabalıkların coşkusunda da yaşayan bir memleket.
Yöresel yemeklerin lezzeti kadar, Batman Petrolspor maçlarının heyecanı da bu şehrin ruhuydu. O stadın ambiyansı, tribünlerden yükselen tezahüratlar, yan yana omuz omuza verilen destek…
Şimdi o seslerden, o coşkudan uzak olmak eksikliğini daha derinden hissettiriyor.
Memleketten uzak olmak insana kendini sorgulatıyor. “Nereliyim?” sorusu artık basit bir cevaptan ibaret olmuyor.
Çünkü insan, ait olduğu yeri ancak ondan uzaklaşınca gerçekten tanıyor.
Batman’dan uzak kaldıkça, oraya dair özlemim daha berrak, daha derin bir hâl aldı.
Çocukluk arkadaşları, sokaklar, parklar ve caddeler…
Bir de paylaşılan sofralar ve birlikte gidilen maçlar.
Uzaktan bakınca hepsi gözüme daha güzel, daha anlamlı görünüyor.
Belki de mesafe, değerini fark edemediğimiz anları daha belirgin kılıyor.
Memleketim Batman’dan hiç bu kadar uzak kalmamıştım; ama bu uzaklık beni köksüz bırakmadı. Aksine, nereden geldiğimi daha güçlü bir şekilde hatırlattı.
Belki yollar uzadı, belki dönüş gecikti; ama Batman hâlâ içimde; bir çorba buğusu, bir tribün sesi, adımı söyleyen o tanıdık ses gibi duruyor...