İnsan hayatı bazen iki kelimenin arasında sıkışır: geçim ve ilgi.
Biri hayatın zorunluluğu, diğeri insanın görünmeyen ihtiyacıdır.
Geçim derdi insanlık tarihi kadar eskidir. İnsan çalışır, emek verir, ailesinin rızkını kazanır. Sabahın erken saatlerinde yollara düşen işçiler, memurlar, esnaflar… Hepsinin ortak amacı aynıdır: Evine helal ekmek götürmek.
Çünkü hayatın gerçeği şudur; geçim olmadan düzen olmaz.
Kiralar ödenmez, çocukların ihtiyaçları karşılanmaz, hayatın çarkı dönmez.
Ama insan sadece maddi ihtiyaçlardan ibaret bir varlık değildir.
Bir de kalbin derinlerinde saklı olan başka bir ihtiyaç vardır: ilgi görmek, değer görmek.
Bir insan bazen kazandığı paradan çok, yaptığı işin görülmesini ister. Bir öğretmen öğrencisinin teşekkürünü, bir işçi patronunun takdirini, bir baba ailesinin saygısını bekler. Çünkü insan emeğinin fark edilmesini ister.
Bugün ise ilgi kavramı bambaşka bir şekle bürünmüş durumda.
Sosyal medya çağında ilgi, çoğu zaman birkaç saniyelik beğenilere ve yorumlara sıkıştı. İnsanlar bazen geçim sıkıntısından çok görünmeme korkusu yaşamaya başladı.
Bir fotoğraf paylaşılıyor, altına gelen beğeni sayısı insanın moralini belirliyor. Bir söz yazılıyor, kaç kişi paylaştı diye bakılıyor. Oysa hayatın gerçek değeri ekranlardaki sayılar değildir.
Gerçek ilgi; bir büyüğün duasında, bir dostun omzunda, bir annenin şefkatinde saklıdır.
Geçim derdi insanı çalıştırır, mücadele ettirir.
Ama ilgi derdi bazen insanı yorabilir. Çünkü herkes tarafından görülmek mümkün değildir. İnsan bazen sessizce çalışır, emek verir ama bunu kimse fark etmeyebilir.
İşte tam da bu noktada insanın karakteri ortaya çıkar.
Gerçekten değerli olan insanlar, ilgi için değil; doğru olduğu için çalışır. Alkış beklemeden emek verir. Çünkü bilir ki en büyük takdir bazen insanların değil, vicdanın içindeki sestir.
Toplum olarak belki de unutmamamız gereken bir gerçek var:
Hayat sadece görünmekten ibaret değildir. Hayat, faydalı olmaktan ibarettir.
Bir insan yüzlerce kişi tarafından tanınabilir ama kimsenin hayatına dokunmamış olabilir.
Bir başka insan ise sessizce yaşar ama onlarca insanın duasında yer alır.
Hangisi daha değerlidir?
Belki de asıl mesele tam burada gizlidir.
Geçim için çalışmak bir zorunluluktur.
Ama ilgi için yaşamak, insanı bazen kendi özünden uzaklaştırabilir.
İnsan hem geçimini sağlamalı hem de gerçek değerin nerede olduğunu unutmamalıdır. Çünkü hayatın sonunda insanların aklında kalan şey ne kazandığınız para ne de aldığınız beğenilerdir.
İnsanların aklında kalan şey,
bıraktığınız izdir.
Ve bazen en büyük iz, kimsenin görmediği bir iyiliktir.