Türkiye’nin acılarla dolu demokrasi tarihinde bazı isimler vardır ki yalnızca bir siyasi figür değil, aynı zamanda bir halkın vicdanı, umudu, direnişi ve en çok da barışa duyulan özlemi temsil eder.
İşte bu isimlerden ikisi, bir ömür boyunca halklarının kardeşliğine omuz vermiş, barış uğruna her türlü bedeli ödemiş Ahmet Türk ve Sırrı Süreyya Önder’dir.
Bugün her ikisi de ağır sağlık sorunlarıyla mücadele ederken, onları yaralı bedenlerinden çok; yorgun ama hâlâ dimdik duran yürekleriyle selamlıyoruz.
Ahmet Türk yalnızca bir siyasetçi değil; bir köy ağasından bir halk önderine, feodalitenin içinden halkçılığın tertemiz suyuyla yoğrulmuş bir beyefendi.
Sessiz ama direngen. Nazik ama kararlı. Türkiye demokrasisinin en onurlu militanlarından biri. Zindanlardan geçerken bile barış dilinden, çözüm umudundan bir an bile vazgeçmeyen bir yiğit.
O, bu coğrafyada “birlikte yaşamak mümkündür” diyenlerin sesi oldu hep.
…
Sırrı Süreyya Önder ise bir halk ozanı gibi…
Kalemiyle, sözüyle, zekâsıyla, hazırcevaplığıyla sağcının da solcunun da kalbine dokunabilmiş bir sanatçı ruhu, bir halk adamı. Güldürerek düşündüren, düşündürerek onaran bir yürek.
En karanlık günlerde bile umudu elden bırakmayan, bir cümlesiyle bin barikatı aşabilen bir devrimci.
Onun önderliği yalnızca bir siyasî rol değil; bu topraklarda ruhsal bir kılavuzluk gibidir.
Bu iki güzel insan, iki yaralı barış güvercini…
Bugün belki bedenleri yorgun, sağlıkları kırılgan. Ama onların idealleri, onların mücadelesi hâlâ ayakta.
Ve biz biliyoruz ki bu topraklarda barışa en çok yaklaştığımız anlar, onların sesinin en çok duyulduğu anlardı.
Ey barışın yaralı güvercinleri!
Direnin!
Çünkü siz, barışı görmeden bu sahneden çekilemezsiniz.
Bu halkın vicdanı, bu coğrafyanın yüreği buna izin vermez.
Yaşamak direnmekse, siz zaten hep yaşadınız.
Ve biz, size bakarak öğrenmeye devam edeceğiz.
Size sağlık diliyoruz, direnç diliyoruz ve en çok da barışa varacak yolların sizinle yeniden açılmasını umuyoruz.
Barışa ve kardeşliğe sevdalı iki yüreğe bin selam olsun.