Hayat…
Ne garip bir misafir.
Kimi zaman yüzünü güldürür, kimi zaman yüreğini kanatır. Hele bir de hayata objektif bakan, kalemini vicdanla birleştiren bir köşe yazarıysan; dostunun hikayesini yazmak hem insani bir borç, hem de boğazına düğümlenen tarifsiz bir duygudur.
Bugün sana, sadece bir dostu değil…
Bir kardeşi, bir yoldaşı, bir çınarı yazıyorum.
Mehmet Yasak’ı yazıyorum.
78 kuşağının devrimci ruhunu hâlâ yüreğinde taşıyan, her daim dik duran, inandığı değerlerden asla sapmayan, Batman’ın vicdanı olmuş bir adamı…
Çocukluk arkadaşım, yol arkadaşım, kaderdaşımdı Mehmet.
Sadece bizim değil, Batman’ın abisiydi o.
Onurlu, dürüst ve dimdik bir duruşun vücut bulmuş haliydi.
Siyasi mücadelenin en ön saflarında yürüdü yıllarca.
Cezaevleri, işkenceler, zorluklar…
Hiçbiri onu eğemedi.
Kimsenin karşısında baş eğmedi, sadece insanlığın önünde saygıyla durdu.
İnandığı değerleri sırtına bir yük değil, kalbine bir onur madalyası gibi taktı.
Ne sağlıksız koşullar, ne de zalimin zulmü yıldırabildi onu.
Ama hayat, ne yazık ki her zaman adil olmuyor.
Geçmişte yaşadığı işkencelerin bir sonucu olarak beyinde oluşan rahatsızlık, şimdi onu bir kez daha sınava çekiyor.
Yarın Diyarbakır Tıp Fakültesi’nde ciddi bir ameliyata girecek.
Ama biz biliyoruz…
Mehmet yoldaş bu sınavdan da alnının akıyla çıkacak.
Çünkü o, yaşamanın direniş olduğunu bilenlerden.
Çünkü o, diz çökmeden yaşamanın ne demek olduğunu bilenlerden.
Ahmet Arif’in dediği gibi:
“Ve elbette güzelsin sevgilim,
Elbette güzelsin,
Elbette sevilmeye layıksın…
Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
Ve bir orman gibi kardeşçesine,
Bu hasret bizim…”
Ey dost, ey yoldaş, ey Batman’ın delikanlısı…
Sen bize lazımsın!
Senin gibi insanlara bu memleketin, bu halkın, bu mücadelenin ihtiyacı var.
Bu ameliyat bir durak sadece, yeniden kavuşacağız, yeniden yürürüz omuz omuza.
Ve dost da görsün, düşman da bilsin:
Biz yoldaşlarımızı yarı yolda bırakmayız!
Seninle birlikteyiz Mehmet Yasak.
Bir adım geride, bir nefes ötendeyiz.
Direnmek yaşatmaktır.
Sen direndikçe biz de yaşayacağız.