Daha önce de değinmiştim; bir şehirde yaşıyorsan, gazetecilik yapıyorsan ve o şehre mal olmuş değerleri kaleme alıyorsan, sadece erkekleri yazmak büyük bir eksikliktir.
Çünkü kadın demek; ana demek, bacı demek, eş demek.
Öyle kadınlar vardır ki, yerleri ne doldurulur ne de isimleri unutulur. İşte onlardan biri de Peyruzhan Binici, nam-ı diğer “Dade” idi. Kürtçe’de anne demektir “Dade”.
Ama o, bu şehrin yalnızca kendi çocuklarının değil, bütün bir kuşağın annesi oldu.
Ben Dadeyi çocukluk yıllarımdan tanırdım.
Çocukları, arkadaşlarımdı.
Genç yaşta eşini kaybedince evin hem annesi hem babası oldu.
1980’lerin o ağır ve karanlık döneminde, iki oğlu cezaevine düştü. İşkencelerin, baskıların en yoğun yaşandığı günlerde Dade, cesaretiyle ve direngenliğiyle adeta bir simgeye dönüştü.
Bizim gençliğimizin gözünde o, Maksim Gorki’nin Ana romanındaki kahraman gibiydi. Bir anneydi ama aynı zamanda bir mücadeleydi.
Elinde, geriye eşinden kalan küçük bir emekli maaşı vardı. Onu da cezaevindeki çocuklarına avukat parası olarak yetiştirmeye çalışırdı. Evdeki diğer çocuklarının masrafları için ise karpuz çekirdeği kavurur, çerez niyetine satar, alın teriyle evini ayakta tutardı. Onun emeğinin, fedakârlığının üstüne kimse bir şey koyamazdı.
İşte bu yüzden Batman halkı ona sadece “Peyruzhan” demedi. Onun adı Batman’ın “Dadesi”, yani annesi oldu. Hayatıyla, duruşuyla, cesaretiyle ve yüreğiyle tarihe adını yazdırdı.
Bugün geriye dönüp baktığımızda, Dade’nin hikâyesi sadece bir annenin hikâyesi değildir. Aynı zamanda bu toprakların kadınlarının direncinin, fedakârlığının, onurlu mücadelesinin bir özetidir.
Peyruzhan Dade… Ruhun şad, mekânın cennet olsun. Batman seni hiçbir zaman unutmayacak.