Bir Şehrin Hafızasında Kalan Gülüş: Şakir Baymaz
Sevgili okurlarım,
Ben yazarken kimlik sormam.
İnsanları diniyle, diliyle, ırkıyla tartmam.
Ama bir insan yaşadığı şehirde iz bırakmışsa, ona sessiz kalmak da vicdanıma ağır gelir. Çünkü bazı insanlar vardır; arkalarında ayak izi değil, kalp izi bırakırlar.
Merhum Şakir Baymaz, işte onlardan biriydi.
Şakir’i yakından tanıyan biri olarak söylüyorum; o, hayatı ciddiye alan ama insanı incitmemeyi daha çok önemseyen biriydi. Gördüğü yerde selamı eksik etmez, bakışıyla bile saygı hissettirirdi. Onu düşündüğümde gözümün önüne önce güler yüzü gelir. İçinde fırtınalar kopsa da, bunu kimseye yük etmeyen insanlardandı.
Hayat ona ağır imtihanlar sundu. Sağlıkla verdiği mücadele, birçok insanı hayata küstürürdü belki ama Şakir’i küstürmedi. Aksine, yaşadıklarını başkalarına umut olacak bir duyarlılığa dönüştürdü. Organ bağışı konusundaki çabası, yalnızca bir farkındalık değil; yaşanmışlığın içten bir çağrısıydı. Kendi acısını, başkasının yarasına merhem etmeye çalışan bir yürekti onunki.
Şair ne demişti:
“Her ölüm erken ölümdür.”
Ama bazı ölümler vardır ki, insanın içine daha çok oturur.
Şakir’in ölümü de öyle oldu…
Erken oldu.
Sessiz ama derin bir boşluk bıraktı.
Onun gidişi; ailesini, sevenlerini ve Batman spor camiasını yasa boğdu. Ardından düzenlenen turnuvalar, yapılan anmalar aslında şunu söylüyordu: “Biz seni unutmadık.” Ama bilirim ki, en büyük anma; onu tanıyanların kalbinde yaşatmasıdır.
Ben bu yazıyı yazarken ne bir ünü anlatıyorum ne de bir başarı listesi…