Yıllar önceydi…
Batman Yeni Sahne’de, kalabalık bir salonda ilk kez izledim onu.
O gece hiç gülmediğim kadar güldüm, hiç bu kadar düşünerek tebessüm etmemiştim. Sadece komik olmakla kalmayan, mizahı yürekten yapan bir adamdı Erdal. Her repliği, salonda yankılanan kahkahaların ardında bir halkın acısını, direncini ve umudunu taşıyordu. Seyircinin gönlünü sadece güldürerek değil, samimiyetiyle, duruşuyla, diliyle fethediyordu.
Batman Yeni Sahne…
Ben orası için hep şunu söylerim: “Burası bir sanat üretim merkezi.” Çünkü burası, sadece oyuncu değil; fikir, cesaret ve sahici duygular üretiyor. Erdal da işte bu kaynaktan doğan bir yıldız. Farklı meslek gruplarından gençlerin bir araya gelerek kurduğu o mütevazı sahnede pişti, büyüdü. Oyunlar defalarca sahnelendi, kimi zaman başka şehirlere, başka dillere, başka kalplere ulaştı. Ama içlerinden biri vardı ki; yüreği kendi halkının sesiyle atıyordu, o da Erdal’dı.
Yıllar sonra kendi yolunu çizdi. Hayalini kurduğu stand-up sahnesine adım attı. İddia ediyorum; Türkiye’deki birçok “ünlü” stand-upçıdan daha gerçek, daha etkiliydi çünkü onun replikleri Kürtçeydi. Yani anadiliyle, kendi halkının güldüğünde bile içi acıyan yüreğiyle konuşuyordu. Onun mizahı sadece kahkaha değil, bir hafızaydı. Bir kimlikti. Bir direnişti.
Kısa sürede sahneleri aştı. Ülkeler geçti. Dünyanın dört bir yanına yayıldı. En son Toronto’da, yüzlerce kişinin karşısına çıktı. Ama o hâlâ aynı Erdal’dı. Beyefendi, dik duruşlu, sahici. Mizahı süslemek için değil, yaşatmak için kullanan bir yürek…
Erdal Kaya, yolun açık olsun dostum.
Senin bu onurlu yürüyüşün, sadece sana değil, kendi kültürüyle, kendi diliyle üretmek isteyen tüm Kürt sanatçılara umut olsun. Seni tanımış olmak benim için büyük bir kazanç. İyi ki yollarımız kesişti.