Batman’ın suskun sokaklarında, dağların gölgesinde biriken hikâyeler vardır…
Ve o hikâyeleri unutturmamak için kalemini bir hafıza gibi taşıyan insanlar.
İşte Salih Erol, tam da bu sessizliğin içinden konuşan, kelimeleriyle zamanın küllerini aralayan bir isimdir.
Sason’un taşına, toprağına sinmiş çocukluk anılarından süzülen bir anlatıdır onunki.
Sadece bir öğretmen değil; aynı zamanda hak arayışının, direnişin ve vicdanın dili olmuştur.
Sınıf tahtasından sendika kürsülerine, oradan gazete köşelerine uzanan yolculuğunda, her cümlesi bir iz, her sözü bir tanıklık taşır.
Onun hayatı düz bir çizgi değil; kırılmalarla, sürgünlerle ve suskun bırakılmak istenen zamanlarla örülüdür. KHK ile mesleğinden koparılması, cezaevi duvarlarıyla sınanması…
Bunların hiçbiri kalemini susturmamış, aksine derinleştirmiştir. Çünkü bazı insanlar için yazmak, sadece üretmek değil; var olmaktır.
“Adlar Ağacı” ise bu varoluşun en somut hâlidir. Kökleri geçmişe uzanan, dalları bugüne ve yarına değen bir anlatı…
O ağaçta unutulan isimler, yarım kalan hikâyeler, sessiz çığlıklar vardır. Her öykü, bir coğrafyanın hafızasına kazınmış izleri yeniden canlandırır. Özellikle “Mendil” gibi metinlerde, insanın içini sızlatan bir sadelikle büyük acılar dile gelir.
Salih Erol’un edebiyatı; sadece anlatmak değil, hatırlatmaktır.
Sadece yazmak değil, dirençtir. O, kaybolmaya yüz tutmuş isimleri bir bir çağıran, toprağın altındaki sesleri duyulur kılan bir “hafıza işçisi”dir.