Gazze’de yaşanan soykırım, zulüm, vahşet ve insanlık dışı muamele karşısında insanlığın vicdanı susmadı.
Yürekler isyan etti, sokaklar doldu, meydanlar yankılandı.
Yürüyüşler, mitingler, eylemler…
Dünyanın dört bir yanında insanlar ayağa kalktı.
Kimi zaman toplantı salonlarında, kimi zaman meydanlarda; kimi zaman Trump gibi çağımızın “Hitler”lerini yuhaladılar, kimi zaman Avrupa liderlerini protesto ettiler.
AB’nin oyalayıcı sessizliğini yüzlerine haykırdılar.
Soğuğa, yağmura, baskıya aldırmadan caddeleri doldurdular.
Madeline gemisi ile zulme dur demek için yola çıkanlar, Sumud filosu ile insanlık onurunu yeniden hatırlatanlar, tarihe direnişin en asil satırlarını yazdılar. Onlarca diri vicdan, dalgaları aşarak insanlığa umut taşıdı.
Çünkü artık güçlerin, orduların, kralcıkların ve piyoncukların sustuğu bir çağdayız. Gücün sustuğu yerde vicdan konuşur.
Hesapların, menfaatlerin, koltukların çukurda kaldığı; vicdanların zirveye çıktığı bir çağdayız.
Yönetimler…
İspanya, İtalya, İrlanda gibi istisnalar dışında fos çıktı. Konuştular ama icraat yoktu.
Üç maymunu oynadılar.
Görmediler, duymadılar, konuşmadılar.
Ama halklar gördü. Halklar işitti.
Halklar haykırdı.
Vicdan gücü, para gücünü yendi.
Vicdan gücü, silah gücünü yendi.
Müslüman olmasa da insan olanlar sahneye çıktı.
İnsan olanların vicdanı, Siyonist barbarlığı tarihin çöplüğüne gönderecek.
Bugün insanlık büyük bir sınavdan geçiyor. Ya ölecek, ya da yeniden yeşerecek.
Sessiz olanlar ve sessiz kalanlar artık görmelidir: İnsan olmak, zulme karşı ses yükseltmektir.