Bak, bir gül daha ekledim lavanta dolu vazoya.
Yine gelmedin...
Ardından giderken seslenmiştim ya:
“Bak, bahar geliyor, gitme”
Oysa ne çok beklemiştik birlikte,
Tomurcuğun çatlamasını,
Dağların uyanışını,
Ve barışla birlikte gelecek baharı...
Koynunda güllerle,
Avuçlarında umutla çocukları karşılayacaktık.
Gül kokusuna barışın kokusu karışacaktı,
Yorgun dağlara doğru sevinçle koşacaktık.
Ama olmadı…
Vazodaki lavanta ve güller gibi
İçimizdeki umutlar da kurudu.
Gül ve lavanta kokusu birbirine karıştı,
Ama senin yokluğun her şeyi silip süpürdü.
Sen gelmeden,
Sanki bahar da gelmeyecek gibi.
Bir bize uğramıyor bahar;
Dağlar, kuşlar, çocuklar... Oysa hepsi hasret bahara.
Yetti artık bu bitmeyen özlem,
Bu yürek yakan sessizlik...
Çünkü barış olmadan bahar da gelmiyor,
Unutma, baharda barış daha güzel oluyor.
Renkler solgun,
Güller suskun,
Barışa ve bahara özlem dinmiyor sen gelmedikçe.
Rüzgâr esmiyor,
Kuşlar uçmuyor,
Yüreği yaralı anneler ağıtlarını içlerine gömüyor.
Kına sürülmüyor yeni nişanlılar ellerine,
Kadim Mezopotamya’da aşk yeniden doğmuyor.
Gel artık...
Seninle birlikte barış da, bahar da gelsin.
Bitsin bu topraklardaki acı.
Ve bu kalplerin yıllar süren yaralı bekleyişi.