Kısmet Mahallesi’nin araç girmez daracık sokaklarından Gurbet İpek’in evinin yolunu tuttum yine.
Bu sokak şehre yabancı olabilir ama bana değil.
Bu sokaklara kaçıncı gelişimdir, bilmiyorum.
Her gelişimde bir dramla karşılaştım.
Dili olsa da bu sokakların konuşsa, Kısmet Mahallesi 815. Sokak...
Anlatsa; her gün bu sokaklarda ne yoksulluk, ne çaresizlik, ne acılar yaşanıyor...
Batman’ın öteki yüzü Kısmet Mahallesi’nin yoksulluk kokan sokaklarını Yıldız Hoca sayesinde tanıdım.
Yıldız Hoca, daracık sokakların duvarlarına resimler çizerek hayata renk katmaya çalışıyordu. Ama o da şimdi çok ağır hasta.
Tıpkı bir zamanlar birlikte duvarlara resimler yapan Gurbet İpek gibi...
Gurbet’in hastalığı daha ciddi.
Sağlığı nasıl diye sormak için Kısmet Mahallesi 815. Sokak No:15 numaralı köhne evin yolunu tutuyorum. Kapıda gözü yaşlı anne Tenzile İpek karşılıyor:
“Dün akşam ağrıdan dayanamadı, hastaneye götürdük. Morfinle uyutuldu, akşamdan beri hâlâ kendine gelemedi,” diyor.
Uyutulurkenki hâlini görmeye yüreğim dayanmadığı için içeri giremedim.
Çaresizlik içinde bir anne ve acılara dayanamayıp adım adım ölüme yürüyen genç bir kızın olduğu ev buram buram çaresizlik kokuyor.
26 yaşındaki Gurbet İpek, beyin tümörüyle yaşam savaşı veriyor. Aldığı ağır ilaçlar yüzünden kalp kapakçığında büyüme olmuş, ayakları şişiyor.
Çektiği acılar ve çaresizlikten dolayı hayata dair tüm umutlarını yitirmiş vaziyetteymiş.
Hayata tutunması için acilen beyin ameliyatı olması gerekiyormuş.
Hiçbir sosyal güvencesi ve parası olmadığı için de ameliyat olamıyormuş.
Bu ailenin dramı bir süre önce Batman Sonsöz Gazetesi’nde de haber olarak yayınlandı.
“Acılı Annenin Feryadı: Kızımın Ölmesini İstemiyorum” başlıklı görüntülü haberde...
Aileye sordum; haberden sonra da hiç kimse kendilerini aramamış.
İpek Ailesi, kızlarının tedavisi için çalmadıkları kapı bırakmamış.
Belediye başkanı bile zamanında evlerine gitmiş, dramlarını görmüş.
Sadece “Size tedavi olacağınız şehre gitmeniz için yol parası kadar yardım edebilirim” demiş.
Gurbet İpek tedavi edilmezse ölecek.
Tüm Batman buna seyirci.
Bütün insanlık sadece bu çığlığı dinliyor.
Bize düşen görev, sorunu gündeme taşımaktır.
Acılı ailenin sesini duyurmaktır.
Ama kimse duymuyor, duymak istemiyor.
Bir süredir Petrolspor’un 1. Lig’e çıkma serüvenine herkes kendini kaptırmıştı.
Petrolspor 1. Lig’e çıksın yeter ki diye vaatler sıralanıyordu.
Kimisi 1 milyon, kimisi 500 bin şampiyonluk primi vereceğim diyordu.
Petrolspor şampiyon olmayınca prim vaat edenlerin parası da ceplerinde kaldı.
Bu vaat sahiplerinden birisi, vaat ettiği paranın çeyreğini ödeyerek Gurbet’i kurtarabilir.
Şehrimizde yoksullukla mücadele eden bunca STK ve hayır kurumu var, bunlardan biri Gurbet’in çığlığını duyabilir.
Hadi bunlar duymuyor, bir özel hastane, bir kamu hastanesi neden bu tedaviyi üstlenmiyor?
İlgili kamu kurumları neden yardım etmiyor?
Ey Batman halkı, ey siyasiler, ey hayır kurumları sizlere sesleniyorum:
Şehrinizde çaresiz, yoksul bir genç kız acılar içinde günden güne eriyor.
Allah rızası için, yok mu yardım edecek bir vicdan sahibi?
Herkes sessiz ve görmezden geliyor bu dramı.
Siz yoksanız, biz yoksak, Gurbet bu hastalığın pençesinde acılar içinde kıvranmaya devam edecek.
Bizim görevimiz, Gurbet’in çığlığını, çaresizliğini yazmak. Biz görevimizi yapıyoruz.
Peki ya sizler?
Siz böyle sessizliğe, ilgisizliğe devam ederseniz, Gurbet daha çok acı çekecek ve bu hastalık yüzünden belki de ölecek.
Gurbet’in çığlığını duyun ve kimin elinden ne geliyorsa yardım etsin, lütfen.