Günümüzü aydınlatan Güneş ilk gözleri selamlar her sabah,
Yorgun, kırgın, yaralı yüreğimizle, sessizce selamını alırız.
İluh Mahallesinde nergis kokulu bir çocukların düşüne dokunur ışığı,
Yarına dair söylenecek en güzel müjde gibi.
***
Ve yine günümüzü aydınlatan güneş gözler batar her akşam,
Yorgun, argın, mahzun hep aynı yolu tekrarlayan bir yolcu misali.
Giderken ardında ince bir hüzün bırakır,
Ve her gidişinde sanki bir daha dönmeyecekmiş gibi kaybolur.
***
Ama yinede döner ve her sabah umut saçar avuç avuç,
Yine günün sonunda vedalaşır kırgın bir dost gibi.
Ama biliriz; en karanlık gecelerin ardından
Yine doğar güneş, yine başlar hayat.
***
Burası Batman benim şehrim, dertli bir coğrafya...
"Coğrafya kaderdir" derler ya,
Kaderimizle baş başayız biz burada.
Bir tek güneşi biliriz, ilk bizde doğar ve ilk bizde de batar,
***
Kıra dağında sabah yüzünü gösterir ilk bize gülümser,
Akşam olunca Raman dağının arkasında saklanır,
Gecemizi aydınlatsın diye ay ve yıldızları gönderir bize,
Başlarız umutla gökyüzünde ayı selamlayıp, yıldızları saymaya.
***
Dağların ardından, ovaların üstünde doğuşuda batışıda Muhteşemdir.
Omzumuza konar öğle vakti,
İçimiz aydınlık olur her gün,
İçimizde kalır yarısı.
***
Güneş ile birlikte bizim düşen umuttur,
Bazen sevinç, bazen yarım kalmış bir masaldır,
Hem hayat, iki duygu arasında ince bir köprü değil mi ki?
Bir yanında hüzün, bir yanında tebessüm.
***
Petrol kentin çocukları sabırlıdır,
Güneşi gözlerinde taşırlar,
Çünkü bu coğrafyada umutla acı beraberdir,